Nasz dyskusyjny klub języka francuskiego to miejsce gdzie zawsze możesz dowiedzieć się ciekawych rzeczy kulturowych i językowych na temat Francji  i języka francuskiego.

Chcemy również zorganizować spotkania podczas, których porozmawiamy/ nauczymy Cię gramatyki i słownictwa z języka francuskiego.

Kontakt: tel. 732 242 007 lub kursy@lingua-pro.pl

 

 

 

 

 

 

Miłość dworska w średniowiecznej Francji

        Miłość, jaka łączyła damy i rycerzy w średniowiecznej Francji była miłością bardzo romantyczną, szlachetną i hojną. Często zbudowana była na pożądaniu i napięciu. Mężczyzna zakochiwał się w kobiecie zamężnej, gdyż tylko taka była dla niego nieosiągalna. Kobieta to ta, której się pragnie. Pisano jej pieśni, a mężowie ściągali na swoje dwory trubadurów, którzy mieli opiewać ich żony. Trubadurzy to byli francuscy poeci i muzycy w XII i XIII wieku.

        Miłość dworna to poezja składająca się toposów, czyli często powtarzających się motywów. Głównym wątkiem było oczywiście kochanie i śpiewanie, które uznawano za synonimy. Inne powracające tematy to: pożądanie, spojrzenie (oczy uznawano, jako zwierciadło), niemiłosierna dama, itp. Kochanek jest zawsze wierny, lojalny, cierpliwy i często cierpi z powodu miłości.

Miłość dworna odbywała się zawsze w przestrzeni zamkniętej, np. w ogrodzie, za murami czy w pokoju kobiety.

 

 

La fin’amors en France médiévale

L’amour qui était entre les dames et les chevaliers en France médiévale était un amour très romantique, précieux et généreux. Souvent construit sur le désir et la tension. L’homme est tombé amoureux d’une femme mariée, parce que c’est elle qui était inaccessible pour lui. Une femme est celle qu’on désire. On écrivait des chansons pour elles, et les hommes faisaient venir des troubadours pour qu’ils aient pu chanter leurs épouses. Les troubadours étaient poètes et musiciens français des XIIe et XIIIe siècles.

La fin’amors est une poésie composée de topoï, ou de motifs souvent répétitifs. Le thème principal était, bien sûr, l’amour et le chant, qui étaient considérés comme des synonymes. D’autres thèmes récurrents sont: le désir, le regard (les yeux étaient considérés comme un miroir d’âme), la dame sans merci, etc. Un amant est toujours fidèle, loyal, patient et souffre souvent de l’amour.

L’amour courtois avait toujours lieu dans un espace fermé, par exemple dans le jardin, derrière les murs ou dans la chambre d’une femme.

Monteskiusz i jego prawa

Filozof, pisarz i prawnik, urodzony w 1689 roku, który podzielił władzę na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Koncepcja ta stosowana jest do dziś. Wyodrębnił też trzy formy rządu. Według Monteskiusza najlepsza była republika ateńska, gdyż każdy miał prawo do decydowania o kraju. Władca musiał dążyć do dobra społeczeństwa i kierować się zasadami moralnymi. Arystokracja polegała na rządach grupy kilku arystokratów, którzy musieli siebie nawzajem pilnować. W monarchii rządził król, który musiał kierować się honorem, by nie przerodziła się ona w despotyzm, gdzie władcy nic nie ogranicza i może zastraszać społeczeństwo, aby osiągnąć swój cel. Monteskiusz swoje poglądy zawarł w najważniejszym dziele „Esprit des Lois” z 1748 roku składającym się z trzydziestu jeden tomów. Mówił tam też o religii, jako elemencie życia struktury społeczeństwa, o poligamii, wolności, niewolnictwie, itp. Dzieło to zostało zapisane na liście ksiąg zakazanych, dlatego dwa lata później Monteskiusz napisał jego obronę. Filozof zmarł w 1755 roku w Paryżu

 

Montesquieu et ses lois

Un philosophe, écrivain et avocat, né en 1689, qui a divisé le pouvoir en législatif, exécutif et judiciaire. Ce concept est utilisé aujourd’hui. Il a également distingué trois formes de gouvernement. Selon Montesquieu, la République d’Athènes était la meilleure parce que tout le monde a eu le droit de décider du pays. Le souverain doit lutter pour le bien de la société et suivre des principes moraux. L’aristocratie consistait en règne d’un groupe de plusieurs aristocrates qui doivent se surveiller. La monarchie était gouvernée par un roi qui doit être guidé par l’honneur afin de ne pas se transformer en despotisme, où les souverains ne limiteraient rien et pourraient intimider la société pour atteindre leur but. Montesquieu a parlé de ses opinions dans l’œuvre le plus important c’est-à-dire Esprit des Lois de 1748, composé de 31 volumes. Il a également parlé de la religion qui constitue un élément de la vie dans la structure de la société, de la polygamie, de la liberté, de l’esclavage, etc. Cet ouvrage a été inscrit sur la liste des livres interdits. Deux ans plus tard, Montesquieu a écrit La Défense de l’Esprit des Lois. Le philosophe est mort en 1755 à Paris.

źródło:www.demotywatory.pl

Molier – ojciec i patron Komedii Francuskiej

Molier, a właściwie Jean Baptiste Poquelin urodził się w 1622 roku w Paryżu. Jest pisarzem znanym i cenionym nie tylko we Francji, ale również w Polsce. Każdy z nas zna książki takie jak: Skąpiec, Świętoszek czy Don Juan, ale pisarstwo nie było tym, czego pragnął twórca. Od początku jego największą pasją i marzeniem było zostać aktorem. Poświęcił temu całe życie i próbował swoich sił na scenie. Niestety pierwszy teatr (L’illustre théâtre) , założony przez Moliera wraz z Madeleine Béjart poniósł klęskę, gdyż jego celem było odgrywanie tragedii, która nie była mocną stroną Moliera. Zaczął więc pisać komedie i sam odgrywał postać Sganarelle’a, który rozśmieszał publiczność w przerwach spektakli. W swoich sztukach Molier moralizuje i przedstawia wady społeczeństwa, za co jest krytykowany. Wystawianie Świętoszka zostało zakazane, gdyż sztuka ta dotykała różnych grup społecznych. Molier zmarł odgrywając na scenie sztukę Chory z urojenia. Miał wtedy 51 lat.

Jean-Baptiste Poquelin, better known as Moliere

Źródło: https://thefreelancehistorywriter.com/2013/05/21/moliere-french-playwright/

Molière – père et patron de la Comédie Française

Molière, ou Jean Baptiste Poquelin, est né à Paris en 1622. Il est un écrivain connu et apprécié non seulement en France, mais aussi en Pologne. Tout le monde connaît des livres tels que L’Avare, Tartuffe ou Don Juan, mais écrire n’était pas le plus grand rêve de l’écrivain. Dès le début devenir acteur était sa plus grande passion et son rêve. Il y a consacré toute sa vie et a essayé sa force sur scène. Malheureusement, le premier théâtre (L’illustre théâtre), fondé par Molière avec Madeleine Béjart, échoua parce qu’il était destiné à jouer une tragédie qui n’était pas un point fort de Molière. Alors, il a commencé à écrire des comédies et c’est lui qui a joué le personnage de Sganarelle, qui a fait rire le public pendant les pauses des spectacles. Dans ses pièces, Molière moralise et présente les défauts de la société, qui le critique. Monter de Tartuffe a été interdit, parce que cette pièce a offensé différents groupes sociaux. Molière est mort en jouant Le Malade imaginaire sur la scène. Il a eu 51 ans.

 

 Encyklopedia w wieku Oświecenia

        Czym jest encyklopedia każdy wie. Ale nie każdy zdaje sobie sprawę z początków jej powstawania. Otóż, pierwsza encyklopedia (Encyclopédie, ou dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers), która powstała we Francji w latach 1751-1757 i 1765 liczyła 17 tomów definicji i 11 tomów rycin i rysunków (tzw. planches). Nad jej utworzeniem pracowała cała grupa ludzi, a całe przedsięwzięcie trwało 30 lat. Pierwsza strona, która otwierała encyklopedię to frontispis, gdzie widnieje postać, którą wszyscy uwielbiają – jest nią Prawda. Celem encyklopedii było zebranie wszystkich wytworów ludzkich i zapisanie historii ludzkiego umysłu. Jej redaktorami byli znani francuscy uczeni filozofowie i pisarze, np. Jean le Rond d’Alembert, Denis Diderot, który w encyklopedii pisał o filozofii, muzyce i literaturze, Jean-Jacques Rousseau, Wolter lub Monteskiusz. Początkowo encyklopedyści mieli problem z opublikowaniem swoich dzieł. Tom pierwszy został skrytykowany i zakazany, ale nie zniechęciło ich to do dalszego pisania. Z cenzurą pomogła im m.in. arystokracja, np. Katarzyna II Wielka.

Encyclopédie à l’époque des Lumières

Tout le monde sait ce que c’est l’encyclopédie. Mais pas tout le monde se rend compte de son début. Eh bien, la première encyclopédie (Encyclopédie, ou dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers) créée en France en 1751-1757 et 1765 s’est composée de 17 volumes de définitions et 11 volumes de planches. Tout un groupe de personnes travaillait sur sa formation et toute l’entreprise a duré 30 ans. La première page qui a ouvert l’encyclopédie est un frontispice, où il y a un personnage que tout le monde aime – c’est la vérité. Le but de l’encyclopédie a été de rassembler toutes les créations humaines et d’enregistrer l’histoire de l’esprit humain. Ses savants, des philosophes et des écrivains français célèbres ont été des rédacteurs, par exemple Jean le Rond d’Alembert, Denis Diderot, qui dans l’encyclopédie a écrit sur la philosophie, la musique et la littérature, Jean-Jacques Rousseau, Voltaire ou Montesquieu. Initialement, les encyclopédistes ont eu un problème avec la publication de leurs œuvres. Le premier volume a été critiqué et interdit, mais il ne les a pas découragés de continuer à l’écrire. L’aristocratie, par exemple Catherine II les a aidés avec la censure.

 

Henri de Toulouse-Lautrec (1864-1901) – ojciec nowoczesnego plakatu

Pochodził z arystokratycznej rodziny, ale on sam wolał spędzać czas na tętniącej życiem dzielnicy Paryża – Montmartre. Niezwykle uzdolniony plastycznie malarz, liczący tylko 152cm wzrostu pozostawił po sobie bogaty zbiór dzieł. Jego niski wzrost wynikający z urazu nóg w dzieciństwie spowodował, że artysta nie mógł brać udziału w wielu sferach życia. Oddał się sztuce i w trakcie swojego życia namalował 737 obrazów, około 5000 rysunków i kilkaset plakatów. Na swoich obrazach uwiecznił „belle époque”, paryskie kabarety, teatr i zabawy. Inspirował się tancerkami francuskiego kankana: Jane Avril i La Goulue. To dlatego na jego plakatach przeważa Moulin Rouge, którego taniec ten był symbolem. To właśnie one przyniosły mu sukces i został znanym do dziś malarzem. W 2005 jego obraz, pt. Praczka „La Blanchisseuse” udało się sprzedać za ponad 22 miliony dolarów.

 

Henri de Toulouse-Lautrec (1864-1901) – père d’une affiche moderne

Il venait d’une famille aristocratique, mais il préférait passer du temps dans le quartier animé de Paris-Montmartre. Peintre extrêmement doué, seulement 152cm de haut, a laissé une riche collection d’œuvres. Sa petite taille résultant d’un traumatisme de la jambe dans l’enfance a fait que l’artiste ne pouvait pas participer à de nombreux domaines de sa vie. Il s’est consacré à l’art et peint 737 peintures, environ 5000 dessins et plusieurs centaines d’affiches au cours de sa vie. Dans ses tableaux, il a immortalisé la «belle époque», les cabarets parisiens, le théâtre et les jeux. Il a été inspiré par les danseurs du cancan français: Jane Avril et La Goulue. C’est pourquoi Moulin Rouge, dont la danse était un symbole, prédomine sur ses affiches. Ce sont les affiches qui lui ont apporté le succès et il est devenu un peintre connu à ce jour. En 2005, sa peinture, « La blanchisseuse » a été vendue pour plus de 22 millions de dollars.

źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Henri_de_Toulouse-Lautrec

 

Kino, które narodziło się we Francji

Pod koniec XIX wieku świat zaczął rozwijać się w błyskawicznym tempie. Powstała elektryczność, pierwsze samochody i… kino. Dwie drogi badań: iluzja i analiza ruchu połączyły się. Pierwszą z nich tworzyły aparaty optyczne czyli krążki z namalowanymi obrazkami, które przedstawiały ruch, np. Fantascope czy Zootrope.  Później zaczęto przedstawiać historie z fabułą w teatrze optycznym Emile’a Reynauda. Analiza ruchu natomiast opierała się na fotografii, wynalezionej przez Nicéphore’a Niépce’a. Stworzył on dagerotyp i ok 1826r. wykonał pierwsze zdjęcie z widokiem z okna w Burgundii. Czas naświetlania tego zdjęcia trwał nawet kilkanaście dni. Z czasem wynaleziono inne aparaty, które doprowadziły do powstania kinetografu i kinetoskopu. To właśnie bracia Lumière zorganizowali pierwszy publiczny pokaz na wielkim ekranie. 28 grudnia 1895 w Paryżu przedstawiono 10 krótkich filmików, np. Wyjście robotników z fabryki. Rok później pokaz filmów braci Lumière odbył się również w Krakowie i w Warszawie. W 1899 roku w Łodzi powstało pierwsze polskie kino.

Le cinéma, qui est né en France

À la fin du 19ème siècle, le monde a commencé à se développer à un rythme rapide. L’électricité a été créée, les premières voitures et … le cinéma. Deux voies de recherche : illusion et analyse du mouvement se sont associées. La première d’entre eux a été créée par des appareils optiques, c’est-à-dire des disques de carton avec des dessins représentant le mouvement, par exemple Fantascope ou Zootrope. Plus tard, des dessins animés du théâtre optique d’Emile Reynaud ont été présentés. L’analyse de mouvement, par contre, était basée sur une photographie inventée par Nicéphore Niépce. Il a créé un daguerréotype et en 1826 il a photographié Point de vue du Gras en Bourgogne. Le temps de pose a duré plusieurs jours. Avec le temps, d’autres appareils ont été inventés qui ont conduit à la création d’un kinetograph et d’un kinetoscope. Ce sont les frères Louis et Auguste Lumière qui ont organisé la première projection publique sur grand écran. Le 28 décembre 1895, 10 courtes bandes ont été projetés à Paris, par exemple « La Sortie de l’usine Lumière à Lyon ». Un an plus tard, la projection des films des frères Lumière a eu lieu à Cracovie et à Varsovie. En 1899, le premier cinéma polonais a été créé à Łódź.

Josephine Baker – jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci, jakie poznał świat

        Josephine Baker była aktorką, piosenkarką i tancerką. W dwudziestoleciu międzywojennym zasłynęła ze swojego tańca w spódniczce z bananów, który przeszedł do historii.

        Josephine, a właściwie Freda Josephine McDonald urodziła się w biednej rodzinie w Stanach Zjednoczonych i jako czarnoskóra dziewczynka nie miała wtedy łatwo – tańczyła i występowała na ulicy, aby zarobić pieniądze, a przy okazji robiła to, co uwielbiała. Udało jej się wyjechać do Francji, gdzie za każdym razem gdy pojawiała się na scenie wywoływała skandal. Ubrana w skąpe stroje sprawiała, że mężczyźni i kobiety szaleli na jej punkcie. W trakcie II wojny światowej walczyła we francuskim ruchu oporu i należała do Czerwonego Krzyża. Po wojnie wraz ze swoim mężem adoptowała dwanaścioro dzieci różnych ras i wyznań, które nazywano „tęczowym plemieniem”. W ostatnich latach życia poświęciła się domowi i swoim dzieciom, ale słaba sytuacja finansowa zmusiła ją do powrotu na scenę. Zmarła w wieku 69 lat, a jej zamek Milandes możemy zwiedzać do dziś.

Joséphine Baker – l’une des figures les plus controversées qu’on a déjà connues

        Joséphine Baker était une actrice, chanteuse et danseuse. Pendant l’entre-deux-guerres, elle est devenue célèbre pour sa danse dans une jupe faite de bananes, qui est entrée dans l’histoire.

        Joséphine, née Freda Joséphine McDonald dans une famille pauvre aux États-Unis. Elle était une jeune fille à peau noire qui n’avait pas alors facilement – elle a dansé et a joué dans la rue pour gagner sa vie, et d’ailleurs elle faisait ce qu’elle aimait. Elle a réussi à aller en France, où elle apparaissait sur scène en provoquant un scandale. Elle s’habillait dans des costumes insuffisants et les hommes et les femmes étaient fous de son point. Pendant la Seconde Guerre mondiale, elle luttait dans la résistance à l’occupant et appartenait à la Croix-Rouge. Après la guerre, elle et son mari ont adopté douze enfants de différentes races et religions, qui ont été appelés «tribu arc-en-ciel». Dans les dernières années de sa vie, elle s’est consacrée à la maison et à ses enfants, mais la mauvaise situation financière l’a obligée à retourner sur scène. Elle est morte à l’âge de 69 ans, et son château Milandes peut être visité à ce jour.

 

Maria Antonina – jak zrewolucjonizowała modę francuską

Maria Antonina była żoną króla Francji Ludwika XVI. Była niezwykle kontrowersyjna, lubiła modę, bale i zabawy. Początkowo uwielbiana przez społeczeństwo, młoda królowa była ikoną stylu i wyznacznikiem ówczesnych trendów.

W 1779 Maria Antonina pojawiła się w ogrodach Petit Trianon poraz pierwszy w koszulowej, bawełnianej sukni, która wywołała szok i w tamtych czasach nie przystała królowej. Był to pierwszy raz gdy królowa Francji pojawiła się w tak „roznegliżowanym” stroju. Cztery lata później została przedstawiona na obrazie w tej samej sukni, co również wywołało skandal.

Maria Antonina kochała stroje. Przebierała się kilka razy dziennie i sama decydowała o tym, co noszą damy w Wersalu. Nosiła najbardziej wyszukane i obszerne stroje, którym towarzyszyły wysokie i ciężkie fryzury, tzw. poufs. Kobiety podążały za tymi trendami i naśladowały królową.

Rozrzutne i pełne przepychu życie Marii Antoniny przyczyniło się do kryzysu Francji, który ostatecznie wywołał wielką rewolucję i ścięcie pary królewskiej na gilotynie.

Marie Antoinette – comment elle a révolutionné la mode française

Marie Antoinette était femme du roi de France Louis XVI. Elle était extrêmement controversée, elle aimait la mode, les balles et les divertissements. Au début, aimée de la société, la jeune reine était une icône de style et c’est elle qui désignait des tendances contemporaines.

En 1779, Marie Antoinette a apparu pour la première fois dans les jardins du Petit Trianon en chemise de coton, qui a causé du choc. C’était la première fois que la reine de France porte une robe « négligée ». Quatre ans plus tard, elle a été représentée dans un tableau dans la même robe, qui a également causé un scandale.

Marie Antoinette aimait les costumes. Elle changeait de vêtements plusieurs fois par jour et décidait elle-même ce que les dames portaient à Versailles. Elle portait les costumes les plus recherchés et amples, accompagnés de coiffures hautes et lourdes, soi-disant poufs. Les femmes ont suivi ces tendances et ont suivi la reine.

La vie dépensière et pleine de richesses de Marie Antoinette a contribué à la crise de la France, qui a finalement causé une grande révolution et la décollation de la paire royale sur une guillotine.

 

Brigitte Bardot

Kontrowersyjna i fascynująca francuska gwiazda filmowa, piosenkarka i modelka, która obecnie walczy o prawa zwierząt i którą warto znać.

Świat oszalał na punkcie młodej celebrytki. Kobiety stylizowały się na nią, malowały usta na czerwono, a oczy podkreślały czarną kreską. Przez lata wyznaczała trendy w modzie. To właśnie od jej nazwiska pochodzi tzw. „bardotka” czyli biustonosz eksponujący biust. Spopularyzowała też inne części garderoby, tj. Espadryle, krótkie spodenki czy strój bikini. Została jedną z podobizn Marianny – symbolu Francji. W 1956 roku zagrała pierwszą „kobietę wyzwoloną”, a parę lat później była już najbardziej znaną aktorką na całym świecie.

Od ponad 40 lat jest działaczką na rzecz zwierząt. Porzuciła swoją karierę i przekazała cały swój życiowy majątek na fundacje. Sprzedała biżuterię, pamiątki, a nawet swoją pierwszą suknię ślubną. Ocaliła już tysiące zwierząt, a w Normandii stworzyła im „dom spokojnej starości”.

 

Brigitte Bardot

Une étoile de cinéma française, chanteuse et mannequin controversée et fascinante qui lutte maintenant pour les droits des animaux et il vaut la peine de la connaître.

Le monde était fou d’une jeune célébrité. Les femmes s’inspiraient d’elle, elles maquillaient ses lèvres en rouge et elles soulignaient ses yeux d’une ligne noire. Pendant des années, elle désignait les tendances de la mode. Le soutien-gorge exposant la poitrine est inspiré par BB. Elle a popularisé d’autres vêtements, tels que des espadrilles, des pantalons courts ou un maillot de bain en deux pièces. Elle est devenue l’un des portraits de Marianne – le symbole de la France. En 1956, elle a joué la première „femme libérée”, et quelques années plus tard, elle était l’actrice la plus célèbre du monde.

Elle est une militante des animaux depuis plus de 40 ans. Elle a abandonné sa carrière et elle a versée tous les biens de sa vie à des fondations. Elle a vendu des bijoux, des souvenirs et même sa première robe de mariée. Elle a déjà sauvé des milliers d’animaux et, en Normandie, elle leur a créé une «maison de retraite».

 

Sery

Francja jest krajem znanym z serów bo to właśnie tutaj już w X wieku powstały pierwsze sery. Francuzi zajadają się szczególnie serami pleśniowymi, ale nie tylko.

Sery żółte, dojrzewające dzielą się na miękkie, półtwarde, pleśniowe, z mleka koziego i topione. Ser z „krówką śmieszką” na opakowaniu jest najbardziej znanym serem topionym we Francji.

Natomiast, najpopularniejszym serem pleśniowym jest Camembert, którego nazwa pochodzi od francuskiej wsi w Normandii. Jest okrągłym, miękkim serem podpuszczkowym,  produkowanym z niepasteryzowanego mleka krowiego. Drugi z kolei to Brie, ser miękki o intensywnym smaku.

Mimolette, inaczej nazywany La boule de Lille jest serem pomarańczowym, półtwardym, o lekkim smaku owoców. Produkowany na północy Francji.

Sery pleśniowe mają intensywniejszy smak i zapach jeśli są ciepłe, dlatego lepiej jest je podawać  ówcześnie schłodzone. Warto też jest serwować je z dobrym winem.

Les fromages

La France est un pays connu pour son fromage, car c’est là que les premiers fromages ont été fabriqués au Xe siècle. Les Français mangent des fromages bleus avec courage.

Les fromages affinés se divisent en : fromages à pâte molle, à pâte demi-ferme, à pâte dure, à pâte persillée ou bleue, fromages de chèvre et fondus. Le fromage avec « la vache qui rit » sur l’emballage est le fondu le plus célèbre en France.

Cependant, le Camembert est le fromage bleu le plus populaire, dont le nom vient du village français en Normandie. C’est un fromage rond à pâte molle. Il est produit de lait de vache non pasteurisé. Le second est le Brie, un fromage à pâte molle au goût intense.

Mimolette, autrement connu comme La boule de Lille, est un fromage en couleur orange, demi-dur avec un goût de fruit léger. Il est produit dans le nord de la France.

Les fromages bleus ont une saveur et un arôme plus intense s’ils sont chauds, il est donc préférable de les servir frais. Il vaut la peine de les servir avec du bon vin.

Zaimek On

W języku francuskim użycie zaimka bądź podmiotu w zdaniu jest czymś obowiązkowym. Bez tego zdanie byłoby niekompletne lub niezrozumiałe. Jednym z zaimków jest on, którego możemy używać w wielu kontekstach.

Za pomocą zaimka on możemy wyrazić słowo my (nous), jednak należy pamiętać, że pomimo iż reprezentuje on wiele osób to czasownik odmienia się w tym przypadku według trzeciej osoby liczby pojedynczej.

– Pierre, on va au cinéma?

– Oui, on y va.

Innym użyciem jest on jako ktoś (tout le monde). W języku polskim możemy to wyrazić za pomocą formy bezosobowej czasownika. Np. Wczoraj wysłano paczkę, co możemy przełożyć jako „Hier, on a envoyé un colis”.

Trzecim, mniej używanym przypadkiem jest on skierowane do dzieci, np. Zaraz pójdziemy na spacer  – on va aller se promener.

Należy pamiętać, aby w czasie Passé composé uzgodnić formę czasownika, np. Wyjechałyśmy do Paryża – On est parties à Paris.

Pronom On

En français, l’utilisation d’un pronom ou d’un sujet dans une phrase est quelque chose d’obligatoire. Sans cela, elle serait incomplète  ou incompréhensible. L’un des pronoms est on, que nous pouvons utiliser dans de nombreux contextes.

Avec le pronom on, nous pouvons exprimer le mot nous mais il faut se souvenir que bien qu’il représente beaucoup de personnes, le verbe se conjugue comme la troisième personne singulier.

– Pierre, on va au cinéma?

– Oui, on y va.

Un autre usage signifie tout le monde. En polonais, nous pouvons l’exprimer en utilisant la forme d’un verbe impersonnel. Par exemple, « Wczoraj wysłano paczkę » nous pouvons traduire par  « Hier, on a envoyé un colis ».

Le troisième cas, mais un peu moins utilisé, s’adresse aux enfants, par exemple, Zaraz pójdziemy na spacer  – on va aller se promener.

Il faut se souvenir d’accorder le nombre et le genre dans le temps passé composé. Par exemple Wyjechałyśmy do Paryża – On est parties à Paris

 

Północ Francji

        Język jakim posługują się ludzie z północy Francji może być niezrozumiały dla reszty obywateli tak, jak dla Polaków dialekt śląski. Słowa wydają się być zabawne, a całe zdania brzmią jak nagromadzenie szumiących głosek sz, cz, itd. Region Nord Pas de Calais nie cieszy się dobrą sławą, ze względu na chłodniejszy klimat, zróżnicowanie kulturowe i stereotypy o mieszkańcach. Jednak jest to region, który ma w sobie coś urzekającego i który z pewnością warto odwiedzić. Kraina ta zachwyca swoimi piaszczystymi plażami, które ciągną się wzdłuż wielu kilometrów, nadmorską kuchnią i pięknymi zabytkami. Mieszkańcy są otwarci i radośni. Aby jeszcze lepiej poznać Nord Pas de Calais warto jest obejrzeć znaną we Francji (i nie tylko) komedię „Jeszcze dalej niż północ”, która przedstawia ludność Ch’tis (tak są nazywani mieszkańcy regionu Nord Pas de Calais.) i świetnie obrazuje sposób ich postrzegania przez Francuzów oraz jacy są naprawdę.   

 

Nord Pas de Calais

La langue parlée par les gens du nord de la France peut être incompréhensible pour le reste des citoyens, tout comme le silésien pour les Polonais. Les mots semblent amusants et les phrases ont l’air comme une accumulation de sons bruissant. La région Nord Pas de Calais est mal famée en raison du climat plus froid, de la diversité culturelle et des stéréotypes sur les habitants. C’est une région qui a quelque chose d’envoûtant et il vaut la peine la voir quand même. Cette province enchante par ses plages sablonneuses, qui s’étendent en long de nombreux kilomètres, par une cuisine maritime et par beaux monuments. Les habitants sont ouverts et heureux. Pour mieux connaître le Nord Pas de Calais, il vaut la peine de voir la comédie « Bienvenue chez les Ch’tis » qui représente les habitants de cette région et nous montre ce que les Français pensent à eux.

Symbole Francji

        Jak już wcześniej pisaliśmy wieża Eiffla jest jednym z symboli Francji. Jednak, jak każdy inny kraj Francja ma swoją historię i z tą też historią związana jest je flaga, hymn czy też inne symbole. Dużą rolę odegrała w tym rewolucja francuska, ale nie tylko…

Święto narodowe

14 lipca jest datą upamiętniającą wielką rewolucję francuską z 1789 roku. To właśnie wtedy ludność paryska zaatakowała i zdobyła więzienie – Bastylię. Od tamtej pory data ta jest hucznie świętowana w całej Francji.

Flaga

Kolor niebieski i czerwony symbolizują Paryż. Natomiast biały to królestwo.

Hymn

hymn Francji swój początek ma 25 kwietnia 1792 roku. Słowa i muzyka zostały stworzone dla armii nadreńskiej, jednak pieśń odnosi wielki sukces i śpiewana przez maszerujących żołnierzy z Montpellier i z Marsylii w 1795 roku zostaje ogłoszona hymnem narodowym.

Czapka Frygijska

Symbol wolności i wyzwolonej Francji. Noszona przez tzw. Sankiulotów – walczących o niepodległość rewolucjonistów z południa Francji. Marianna – kobieta przedstawiona w czapce frygijskiej jest symbolem Republiki Francuskiej, której hasło brzmiało ‘’Wolność, Równość, Braterstwo”. Obecnie figuruje ona na obrazach, monetach, znaczkach pocztowych, itp.

Kogut

W języku łacińskim słowo gallus oznacza koguta oraz Gala. Rzymianie skojarzyli to ze sobą i w ten sposób zaczęli nazywać mieszkańców Galii. Na przestrzeni lat kogut stał się symbolem odwagi i zwycięstwa.

Symboles de la France

Comme nous l’avons déjà écrit, la Tour Eiffel est l’un des symboles de la France. Cependant, comme chaque pays, la France a sa propre histoire et un drapeau, un hymne ou d’autres symboles sont liés avec cette histoire. La Révolution française y a joué un rôle majeur, mais pas seulement…

Fête nationale

Le 14 juillet est la date commémorant la grande Révolution française de 1789. C’est alors la population parisienne a attaqué et a conquis la prison – Bastille. Depuis lors, cette date est très fêtée dans toute la France.

Drapeau

Le bleu et le rouge symbolisent Paris. Le blanc est le royaume.

Hymne

L’hymne de la France commence le 25 avril 1792. Les mots et la musique ont été créés pour l’armée du Rhin, mais la chanson est un grand succès et chantée par des soldats de Montpellier et de Marseille en 1795, elle est proclamée un hymne national.

Bonnet phyrgien

Symbole de la liberté et de la France libérée. Il était porté par les  Sansculottes qui se sont battus pour l’indépendance. Ils étaient des révolutionnaires du sud de la France. Marianne – une femme à bonnet phyrgien est un symbole de la République française, dont la devise était « Liberté, Égalité, Fraternité ». On peut la rencontrer sur des peintures, des pièces de monnaie, des timbres, etc.

Coq

En latin, le mot gallus signifie coq et Gaulois. Les Romains l’ont associé et ont ainsi commencé à appeler les habitants de la Gaule. Au fil des ans, le coq est devenu un symbole de courage et de victoire.

Wieża Eiffla jako symbol Francji

        Nie ma osoby, która nie słyszałaby o największym symbolu Paryża, jak i całej Francji czyli o Wieży Eiffla. Ale czy każda z tych osób wie kim był Eiffel, w którym roku i w jakich okolicznościach  ona powstała lub jaka jest jej dokładna wysokość i co znajduje się w środku? Z tym już bywa gorzej. Dlatego poznajcie najciekawsze fakty o Wieży Eiffla.

        Wieża powstała w 1889 roku, sto lat po wielkiej rewolucji francuskiej. Wzniesiono ją na tzw. światową wystawę, która rok później odbyła się w Paryżu. Jej nazwa pochodzi od wybitnego, francuskiego inżyniera Gustawa Eiffel. Budowa monumentu nie spodobała się wielu artystom, pisarzom, architektom. Twierdzono, że jest ona niepotrzebna, a jej ogrom przyćmi piękno innych ważnych dla Paryżan obiektów. Mimo to, ponad trzystu metrowa wieża powstała i do 1929 była najwyższą budowlą świata.  Ciekawe jest to, że początkowo planowano rozebrać ją po dwudziestu latach, jednak projekt tak bardzo podobał się jej twórcy, że nie wyraził on zgody na jej zdemontowanie.

        Obecnie wieża jest najczęściej zwiedzanym obiektem Paryża, a w jej wnętrzu możemy skosztować wykwintnych dań, napić się szampana lub kupić pamiątki.

La Tour Eiffel comme symbole de la France

Tout le monde a entendu du plus grand symbole de Paris et de la France – c’est-à-dire de la Tour Eiffel. Mais est-ce que chacun d’eux sait qui était Eiffel, en quelle année et dans quelles circonstances elle s’est construite ou quelle est sa hauteur exacte et qu’est-ce qu’il y a dedans? C’est pire. Connaissez les faits les plus intéressants sur la Tour Eiffel.

La tour s’est construite en 1889, cent ans après la grande Révolution française. Elle a été érigée pour les expositions internationales qui ont eu lieu à Paris un an plus tard. Son nom vient de l’ingénieur français Gustave Eiffel. La construction du monument n’a pas plu de nombreux artistes, écrivains et architectes. On a prétendu que c’était inutile, et son énormité surpasserait la beauté des autres objets importants pour les Parisiens. Malgré cela, la tour de 300 mètres a été créée et jusqu’en 1929, c’était le plus haut bâtiment du monde. C’est intéressant qu’au début on a envisagé de la démonter après vingt ans, mais la tour a tellement plu à son ingénieur qu’il n’a pas accepté son démantèlement.

Actuellement, la tour est la plus souvent visitée édifice à Paris. Dedans on peut goûter des plats exquis, boire du champagne ou acheter des souvenirs.

Galicyzmy  

        Czy myśleliście kiedyś ile francuskich słów i wyrażeń funkcjonuje w języku polskim? Tak się składa, że jest ich wiele. Są to tak zwane galicyzmy czyli inaczej mówiąc zapożyczenia.  Są one na tyle powszechnie, że nie zastanawiamy się nawet nad pochodzeniem danych słów, a tym bardziej nad ich dosłownym znaczeniem. Poznajcie kilka najbardziej popularnych francuskich sformułowań, z którymi spotykamy się w Polsce prawie codziennie.

Les gallicismes

        Avez-vous déjà pensé combien de mots et d’expressions français fonctionnent en polonais? Il se trouve qu’il y en a beaucoup. Ce sont des soi-disant gallicismes, autrement dit des emprunts. Ils sont si communs que nous ne pensons pas à l’origine de ces mots, et d’autant plus à leur traduction textuelle. Connaissez quelques expressions françaises les plus populaires que nous rencontrons en Pologne presque tous les jours.

  1.      Déjà vu, czyli odczucie, że z daną sytuacją się już spotkaliśmy. Zdanie Je l’ai déjà vu znaczy – Już to widziałem.
  2. À propos – na temat.
  3.      Faux pas, czyli wpadka, pomyłka. Dosłownie znaczy to fałszywy krok.
  4.      Vis-à-vis –  naprzeciwko.
  5. Par excellence – w całym tego słowa znaczeniu. Excellence dosłownie znaczy doskonałość.
  6.      Chapeaux basczapki z głów. Chapeau oznacza kapelusz.
  7.      Va banque oznacza ryzykowanie wszystkiego. Banque to po prostu bank.

8.   Rendez-vous – nie oznacza tylko randki, ale również spotkanie formalne lub wyjście ze znajomymi.

Co mówić, żeby brzmieć jak typowy Francuz?

Francuzi, podobnie jak inne narody mają swoje własne wyrażenia.  Często nie znaczą one nic, albo mają po prostu zmienioną formę. Francuzi je uwielbiają i używają cały czas. Jeżeli chcecie brzmieć jak prawdziwy Francuz koniecznie musicie te sztuczki poznać .

  1.  Ouais – zamiast „oui” np.

Tu veux manger quelque chose? – Chcesz coś zjeść ?

Ouais, d’accord. – No, zgoda.

  1.  Ah bon? C’est vrai? Ah oui? etc… np.

– Je pars en vacances à Paris. – Wyjeżdżam na wakacje do Paryża.

– Ah oui ? – Serio ?

  1. Quoi na końcu zdania, które tak naprawdę nie ma polskiego tłumaczenia. np.

C’est génial, quoi. – To genialne.

  1. Jak wiemy francuskie przeczenia tworzymy poprzez ne + czasownik + pas, jednak Francuzi w mowie potocznej wyeliminowali wyraz ne. np.

Je veux pas. – Nie chcę.

Je peux pas. – Nie mogę.

  1. Voilà !

Voilà, c’est tout. – To wszystko.

Je suis allé au cinéma et voilà, quoi. – Poszedłem do kina i to wszystko.

  1.      Oh là là

Je me suis cassé la jambe. – Złamałem nogę.

Oh là là…

 

Qu’est-ce qu’on dit pour sonner comme un Français typique ?

Les Français, comme les autres nations ont leurs propres expressions. Souvent, elles ne signifient rien ou elles ont une forme modifiée. Les Français les aiment et les utilisent tout le temps. Si vous voulez dire comme un vrai Français, vous devez connaître ces astuces.

  1. Ouais au lieu de oui
  2. Ah bon? C’est vrai? Ah oui? etc…
  3. Quoi à la fin de la phrase, mais qui n’a pas son équivalent polonais
  4. Comme nous le savons, les négations françaises sont créés par ne + verbe + pas, mais les Français ont éliminé le mot ne du discours familier.
  5. Voilà !

6. Oh là là

Święto zakochanych we Francji

        Język francuski wszystkim kojarzy się z językiem miłości. Jego melodyjność, piękne i delikatnie brzmiące wyrażenia potwierdzają tę regułę. Muzyka i filmy o tematyce miłosnej nieustannie przewijają się w zakochanej Francji. Sam Paryż jest miastem z niezwykle romantyczną atmosferą, a w walentynki napływają tu zakochani z każdej strony świata. W te szczególne święto Francuzi obdarowują się kartkami, bukietami czerwonych kwiatów i wyznają sobie miłość za pomocą pięknych słów. W związku z tym każdy powinien znać choć kilka prostych sformułowań po francusku, którymi zaskoczy ukochaną osobę.

La fête des amoureux en France

La langue française nous rappelle une langue de l’amour. Sa mélodie et ses belles expressions qui sonnent doucement confirment cette règle. La musique et les films d’amour se répètent en France amoureuse. Paris est une ville avec une ambiance extrêmement romantique et pour le Jour de la Saint-Valentin, les amoureux y viennent de toutes les parties du monde. Pendant cette fête spéciale, les Français se donnent les cartes de Saint-Valentin et les bouquets de fleurs rouges. Ils se professent l’amour grâce à beaux mots. À ce propos tout le monde devrait connaître quelques expressions simples en français et cela surviendra certainement une personne aimée.  

  1. Être amoureuse/amoureux – być zakochanym (np. Zakochałam się w Tobie –

Je suis tombée amoureuse de toi lub zakochałem się w Tobie – Je suis tombé amoureux de toi)

  1. C’est le coup de foudre – To jest miłość od pierwszego wejrzenia
  2.   Donne-moi un bisou – Daj mi buzi
  3. Avoir besoin de quelqu’un – potrzebować kogoś (np. Potrzebuję Cię – J’ai besoin de toi)
  4. Veux-tu m’épouser ? – Wyjdziesz za mnie ?
  5.   Sois mon Valentin (forma męska) Sois ma Valentine (forma żeńska) – Zostań moją walentynką
  6.   Je veux être avec toi pour toujours – Chcę być z Tobą na zawsze
  7. Tu me manques – Tęsknię za Tobą
  8.   Ton sourire est magnifique – Masz wspaniały uśmiech
  9. Je t’aime de tout mon cœur – Kocham Cię całym sercem

Fałszywi przyjaciele i pułapki językowe

        Nawet osobom bardzo dobrze znającym język francuski może przydarzyć się błąd w postaci fałszywego przyjaciela. Są to słowa, które bardzo często brzmią w dwóch językach bardzo podobnie, ale znaczą zupełnie co innego lub w ogóle nie istnieją. Innym wypadkiem jest mylący rodzaj gramatyczny. Z takim problemem spotykają się tłumacze, którzy przekonani o poprawności danego słowa tworzą zdanie, które może nie mieć sensu. Niestety nie ma konkretnej zasady, która pomogłaby nam odróżnić fałszywego przyjaciela od poprawnego tłumaczenia. Leksykę, podobnie jak gramatykę należy ćwiczyć i uczyć się systematycznie i dopiero wtedy ta nauka przyniesie pożądany efekt. Poniżej prezentujemy kilka, przydatnych słów w języku francuskim spośród wielu innych pułapek językowych.

Słowo w języku polskim / Mot en polonais Tłumaczenie na język francuski / Traduction française Słowo podobnie brzmiące / Mot qui sonne pareillement Tłumaczenie na język polski / Traduction polonaise
Interes Affaire Intérêt Zysk
Folia Feuille Folie Szaleństwo
Lis Renard Lis Lilia
Ordynator Chef de service Ordinateur Komputer
Różowy Rose Rouge Czerwony
Dywan Tapis Divan Sofa
Garnitur Costume Garniture Dodatek

Faux amis

        Les erreurs qu’on appelle faux amis peuvent arriver à chaque personne. Ce sont des mots qui ont l’air très similaires en deux langues, mais ils signifient quelque chose de complètement différent ou qui n’existe pas du tout. Un autre cas est le type grammatical trompeur. Un tel problème est rencontré par les traducteurs qui, convaincus de l’exactitude d’un mot, créent une phrase qui n’a pas de sens. Malheureusement, il n’y a pas de règle spécifique qui nous aiderait à différencier un faux ami de la bonne traduction. Il faut apprendre systématiquement le lexique comme la grammaire. Alors cet apprentissage apportera l’effet désiré.

„Petite robe noire” czyli mała czarna

        Coco Chanel zupełnie odmieniła symbolikę czarnych strojów, które po I wojnie światowej silnie kojarzyły się z żałobą. Projektantka sprawiła, że uzyskały one status elegancji, siły i wolności, a popularność małej czarnej z 1926 roku trwa do dziś.

        Chanel stworzyła swoją czarną kreację do wiosennego pokazu mody, który wywołał szok, krytykę i sensację. Francuskie społeczeństwo nie spodziewało się tak radykalnej zmiany. Czasopisma modowe negatywnie odniosły się do pomysłu Coco. Jedynie Vogue pochwalił pomysł projektantki i zerwanie z tradycją. I już w następnym roku mała czarna pojawiła się poraz pierwszy na okładce gazety. Kobiety, w tym Audrey Hepburn i Marilyn Monroe pokochały ten look. Petite robe noire pojawiała się także w filmach, ponieważ czarna, dłuższa sukienka wyszczupla sylwetkę i świetnie sprawdzała się na ekranie. Dzięki swojej prostocie nadaje się ona na każdą sytuację. Do dziś małą czarną ma niemal każda kobieta w swojej szafie. Zdobyła serca wielu kobiet, które nosząc ją czują się czarujące i eleganckie.

Petite robe noire

        Coco Chanel a complètement changé le symbolisme des tenues noires, qui après la Première Guerre mondiale étaient fortement associées au deuil. La créatrice de mode  a fait, qu’elles ont gagné le statut d’élégance, de force et de liberté. La popularité du petit noir de 1926 continue à ce jour.

        Chanel avait créé la création noire pour son défilé de mode printanier, qui a fait choc, critique et sensation. La société française ne s’attendait pas à un changement si radical. Les magazines de mode se réfèrent négativement à l’idée de Coco. C’est Vogue, qui l’a vantée de son idée et la rupture avec la tradition. Et déjà l’année suivante, la petite robe noire est apparu pour la première fois sur la couverture du journal. Toutes les femmes, dont Audrey Hepburn et Marilyn Monroe, sont tombées amoureuses de ce look. La petite robe noire est aussi apparue dans les films, parce qu’elle amincit la figure et elle fonctionne sur l’écran d’une façon excellente. Grâce à sa simplicité, elle convient à toutes les situations. À ce jour,  presque chaque femme la possède dans son armoire. Elle a gagné le cœur de beaucoup de femmes qui, en la portant, se sentent charmantes et élégantes.

 

Francuskie liczby

Jak już kiedyś wspomnieliśmy, język francuski wyróżnia się swoją wyjątkowością. I to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Tutaj wyjątkiem od reguły może być wszystko – nawet liczebniki, których nauka może przysporzyć paru problemów.  A więc, jak to jest z tymi liczbami, jak np. 97 (quatre-vingt-dix-sept) czy 78 (soixante-dix-huite)? Czemu Francuzi mówią 4×20+10+7 albo 60+10+8 zamiast zwyczajnie 90+7 lub 70+8?

Otóż, jest to wpływ zamieszkujących kiedyś Galów na terenie dzisiejszej Francji. Do dziś zachował się tam dwudziestkowy system liczenia, ale pozostały już tylko trzy jego formy. Bowiem liczba 20 odpowiada liczbie palców, jakie posiada człowiek. Wyjątkiem jest na przykład Belgia, francuskojęzyczna część Kanady, lub Luxemburg, gdzie powstały całkiem nowe określenia na liczby 70, 80 i 90. Są to kolejno: septante, huitante i nonante. Jest to o wiele łatwiejsza forma liczenia, ale jak powszechnie wiadomo Francuzi są narodem dumnym ze swojego języka i zmiany nie przychodzą im z łatwością i tak już pewnie pozostanie.

Le nombres francais

Comme nous avons déjà dit, la langue française se distingue par son caractère exceptionnel. Au sens propre du mot. Ici, il n’y a pas de règle sans exception. Même, l’apprentissage des nombres peut causer les difficultés. Donc, comment on appelle les nombre comme 97 ou 78 ? Pourquoi les Français disent 4×20+10+7 ou 60+70+8 au lieu de 90+7 ou 70+8 ?

C’est l’influence des Gaulois qui ont autrefois habité en France d’aujourd’hui. À ce jour, le système de comptage par vingtaines a été conservé, mais il en reste seulement trois formes. Car le nombre de vingt correspond au nombre de doigts et d’orteils. L’exception est, par exemple, la Belgique, la partie francophone du Canada ou le Luxembourg, où des termes entièrement nouveaux ont été créés pour les numéros 70, 80 et 90. On les appelle septante, huitante et nonante. C’est une forme beaucoup plus facile de compter, mais comme on le sait, les Français sont une nation fière de leur langue et les changements ne leur viennent pas facilement et nous pensons que cela restera.

Podwójne znaczenie przymiotników

        Być może nie każdy sobie zdaje sprawę, że w języku francuskim miejsce przymiotnika w zdaniu może zmienić jego znaczenie. Przymiotniki przeważnie stoją za rzeczownikiem, ale istnieje też kilka takich, które mogą stać przed. Są to zazwyczaj przymiotniki krótkie, ale język francuskim nie byłby sobą, gdyby nie posiadał jakichś wyjątków. Dlatego, w zależności od tego, co chcemy powiedzieć niektóre przymiotniki mogą stać zarówno przed, jak i po rzeczowniku.

        Przykładowym sformułowaniem może być un homme tres grand które oznacza wysokiego człowieka, mężczyznę. Natomiast wyrażenie un tres grand homme to wielki człowiek, taki, który coś osiągnął. Un curieux voisin to sąsiad ciekawy, intrygujący lub przyciągający wzrok, a un voisin curieux to najzwyczajniej sąsiad ciekawski. Samochód starodawny i zabytkowy to une voiture ancienne a une ancienne voiture to pojazd stary, w znaczeniu poprzedni. Mówiąc une seule femme mamy na myśli kobietę jedyną i niezastąpioną, w przeciwieństwie do une femme seule czyli do kobiety samotnej i opuszczonej.

Les adjectifs qui ont deux sens

        Peut-être pas tout le monde se rend compte que dans la langue française le lieu de l’adjectif dans la phrase peut changer sa définition. Les adjectifs se situent généralement derrière un nom, mais il y en a aussi quelques-uns qui peuvent se trouver devant le nom. Ce sont d’habitude des adjectifs courts, mais la langue française ne serait pas elle-même si elle n’avait aucune exception. Par conséquent, en fonction de ce que nous voulons dire, certains adjectifs peuvent se situer devant et derrière le nom.

        Un exemple de cette expression peut être un homme très grand qui signifie un homme de grande taille. Par contre, une locution un très grand homme, c’est un homme qui a remporté quelque chose. Un curieux voisin c’est un voisin intéressant ou intrigant, mais un voisin curieux c’est juste un voisin badaud. On appelle une voiture antique une voiture ancienne, mais une ancienne voiture est une voiture précédente. En disant une seule femme on pense à une femme unique dans son genre et irremplaçable. Par contre, une femme seule c’est-à-dire une femme solitaire et abandonnée.

Kim był Jacques Louis David?

Jacques Louis David to malarz, o którym na pewno każdy z nas słyszał. Był nie tylko artystą, ale też człowiekiem związanym z polityką XVIII wiecznej Francji. Jego obrazy w pełni odzwierciedlają czas Wielkiej Rewolucji Francuskiej.

        Młody David został oddany do wielkich artystów, m. in. Do François Boucher, dzięki którym kultywował swoją zdolność i zamiłowanie do malarstwa. W 1783 roku udało mu się za piątym razem zdobyć stypendium dla największych artystów, tzw. Prix des Romes. To właśnie w Rzymie wzoruje się na pięknym malarstwie neoklasycznym, które później przenosi do Paryża i staje się jego mistrzem.

        Po wybuchu rewolucji Jacques Louis David oddaje się duchowi walki i w 1790r. uwiecznia przysięgę złożoną w sali do gry w piłkę, dzięki której we Francji rodzi się konstytucja. Namalował również obraz, pt. Portret konny Stanisława Kostki Potockiego, który do dziś można oglądać w Polsce. Ale jego najsłynniejszym dziełem jest obraz Śmierć Marata, jednego z przywódców rewolucji. David przedstawia autentyczną historię, którą dziś spotykamy w podręcznikach szkolnych.

Qui est Jacques Louis David?

Jacques Louis David c’est un peintre à propos duquel tout le monde a entendu quelque chose. Il n’était pas seulement un artiste, mais aussi un homme lié à la politique de la France du XVIIIe siècle. Ses peintures reflètent pleinement l’époque de la Grande Révolution française.

Le jeune David était dévoué aux grands artistes, entre autres à François Boucher, grâce auxquels il pouvait cultiver sa faculté et son amour de la peinture. En 1783 il a réussi à l’examen s’appelant Prix des Romes.  À Rome il s’inspire d’une belle peinture néo-classique, que puis il la transmet à Paris et il en y devient un maître.

Après le déchaînement de la révolution, Jacques Louis David se donne à l’esprit combatif et en 1790 il immortalise le serment du Jeu de paume grâce auquel la constitution de la France naît. Il a peint aussi le Portrait du comte Stanislas Potocki qu’on peut voir en Pologne jusqu’à aujourd’hui. Mais son œuvre le plus célèbre est  La Mort de Marat,  un des dirigeants de la révolution. David présente l’histoire authentique que nous rencontrons aujourd’hui dans les manuels scolaires.

 

Język francuski w mowie potocznej

           Język francuski używany przez nastolatków może wydawać się niezrozumiały, a słowa slangu są trudne do odnalezienia w słownikach. Wszystko za sprawą tzw. verlan czyli słów, których sylaby zostały przestawione. Z związku z tym, że jest to język mówiony to ciężko określić zasady pisowni, dlatego niektóre słowa ulegają pewnym modyfikacjom, aby łatwiej się je wymawiało.

           Dowodem na to, jak bardzo popularne jest użycie verlan w języku francuskim jest piosenkarz Stromae, znany również w Polsce, którego pseudonim pochodzi od słowa maestro. Wiele takich wyrazów możemy odnaleźć również w piosenkach czy w filmach. Będąc we Francji możemy spotkać się z takimi słowami jak: cimer które oznacza merci, meuf czyli femme lub keum, które wynikło ze słowa mec (facet).

           Istnieje jeszcze masa innych verlan w języku francuskim, związanych z życiem społecznym młodych Francuzów, które w połączeniu z bardzo szybką wymową i akcentem są bardzo trudne do zrozumienia.

 

Le français dans un discours familier

           La langue française utilisée par les adolescentes peut paraître incompréhensible et les mots d’argot sont très difficiles à trouver dans les dictionnaires. Tout à cause de verlans

c’est-à-dire de mots, dont les syllabes ont été transposées. À ce propos, que c’est une langue orale, c’est difficile de préciser les principes d’écriture. Donc, certains mots se modifient, pour les rendre plus facile à prononcer.

           La preuve de la popularité de verlans en français est le chanteur Stromae dont le pseudonyme vient de mot maestro. On peut trouver plusieurs mots dans les chansons ou dans les films. En étant en France, nous pouvons rencontrer les mots comme cimer, qui signifie merci, meuf c’est-a-dire femme ou keum qui est synonyme de mec.
           Il existe d’autres verlans dans la langue française, liés à la vie quotidienne de jeunes français mais avec la prononciation très rapide et l’accent ils sont très difficiles à comprendre.

Francuski szampan

           W związku z nadchodzącym sylwestrem warto poruszyć kwestię popularnego we Francji szampana. Jego nazwa wywodzi się z Szampanii – regionu położonego w północno-wschodniej części kraju.  (Uwaga! W języku francuskim le champagne rodzaju męskiego i pisany małą literą to po prostu szampan, natomiast la Champagne czyli Szampania jest rodzaju żeńskiego). To właśnie tam produkowane jest oryginalne wino francuskie, które posiada tzw. appellation d’origine contrôlée czyli „kontrolowane oznaczenie pochodzenia”. Jego cena świadczy o bardzo wysokiej jakości. Winogrona (Pinot Noir i Pinot Meunier oraz Chardonnay) są zbierane ręcznie, a produkcja tego musującego wina jest procesem czasochłonnym. No właśnie, wina! Szampan to tak naprawdę wino z bąbelkami, którego fermentację przypadkowo odkrył mnich Don Perignon. Na sklepowych półkach możemy spotkać szampany pod jego nazwą, ale również inne wina wytrawne (brut), półwytrawne (sec), półsłodkie (demi-doux) i słodkie (doux).

 

Le champagne français
           En rapport avec le réveillon du jour de l’An approchant il faut vous raconter du champagne produit en France. Son nom devient de la Champagne – la région située dans la partie nord-est du pays. Le vin français original qui y est produit se caractérise par l’appellation d’origine contrôlée. Son prix témoigne de la haute qualité. Le raisin (Pinot Noir, Pinot Meunier et Chardonnay) est récolté manuellement et la production d’un vin effervescent est un processus temporel. Ben justement, du vin ! Le champagne est un vin avec les bulles dont la fermentation a découvert au hasard un moine Don Pérignon. Sur  les étagères des magasins on peut voir le champagne appelé comme lui, mais aussi d’autres vins bruts, secs, demi-doux et doux.

 

Mateusz – Erasmus – Francja: Le Noël en France:
S’il s’agit des célébrations, il y a plein de différences entre la Pologne et la France et en bref je veux vous parler de ceux qui sont complètement différentes que les nôtres.  Tout d’abord il faut souligner qu’il y a presque pas des plats traditionnels pour le Noël en France, tandis qu’en Pologne il y en a toujours douze. On peut se sentir libre en choisissant des plats ici en France, c’est-à-dire on est pas limités.  Les Français adorent les fruits de mer comme les huîtres, les crevettes, les langoustes ou les crabes. En plus, il y a un gâteau qui est très connu dans toute la France est qui est mangé par les Français seulement pendant les fêtes de Noël- bûche, ce qui veut dire littéralement polano en polonais et franchement ça a l’air comme ça. Ce qui est aussi important c’est foie gras- tout simplement c’est de la foie de canard. On mange aussi beaucoup de volaille. Chaque plat est accompagné du vin et celui qui commence le dîner, porte un toast.
Presque dans chaque ville en France il y a aussi des marchés de Noël, qui commencent même déjà en novembre (comme à Amiens). Ce sont de petites cabanes qui se trouvent d’habitude au centre ville, où on peut acheter tout ce qui est relié avec le Noël- de la nourriture, des cadeaux pour les grands et pour les petits ou bien du vin chaud. On y peut s’amuser aussi- il y a des carrousels, des patinoires et encore plus d’attractions de Noël. Très souvent on y entend des chansons de Noël, qui nous mettent en humeur de Noël.
Si on passe Noël en France, il faut être patient, parce qu’on ouvre les cadeaux le 25 décembre et pas comme en Pologne le 24 décembre. Parfois les enfants préparent un petit casse-croûte pour le Père Noël.

 

Mateusz – Erasmus – Francja:  Święta we Francji:
Jeśli chodzi o świętowanie, istnieje wiele różnic pomiędzy Polską a Francją i w skrócie chciałbym Wam opowiedzieć o tych które są zupełnie niż nasze. Najpierw trzeba podkreślić, iż we Francji nie ma prawie wcale typowych tradycyjnych świątecznych potraw, podczas gdy w Polsce jest ich zawsze dwanaście. Tu we Francji możemy czuć się wolni wybierając potrawy na święta- nie jesteśmy ograniczeni. Francuzi uwielbiają owoce morza jak na przykład ostrygi, krewetki, langusty czy też kraby. Co więcej, istnieje ciasto które jest znane w całej Francji i które Francuzi jedzą zazwyczaj tylko podczas świąt- bûche, co dosłownie po polsku oznacza polano i faktycznie tak wygląda. Równie ważne jest foie gras- jest to po prostu wątróbka z kaczki. Je się również dużo drobiu. Każdy posiłek podawany jest z winem, a ten który zaczyna kolację, wznosi toast.
Prawie w każdym mieście we Francji istnieją targi Bożonarodzeniowy, które zaczynają się już nawet w listopadzie (tak jak w Amiens). Są to małe budki, które znajduje się zazwyczaj w centrum miasta gdzie można kupić wszystko co jest związane ze świętami Bożego Narodzenia- jedzenie, prezenty dla dorosłych i dla dzieci oraz grzane wino. Możemy się również dobrze bawić. Są tam karuzele, lodowiska i jeszcze więcej świątecznych atrakcji. Bardzo często słyszy się w tym miejscu kolędy co wprawia nas w świąteczny nastrój.
Jeśli spędzamy święta Bożego Narodzenia we Francji, trzeba być cierpliwym, ponieważ prezenty otwieramy dopiero 25 grudnia, a nie tak jak w Polsce 24. Czasami dzieci zostawiają małą przekąskę dla Świętego Mikołaja.

Boże Narodzenie we Francji

Święta Bożego Narodzenia we Francji są obchodzone nieco inaczej  niż w Polsce.  Różni się tradycja, przygotowania, spożywane potrawy i śpiewane kolędy.

Święta trwają tylko dwa dni podczas których Francuzi spędzają czas z najbliższymi i obdarowują się prezentami.  W kościołach spotykają się tylko na wieczornych mszach świętych. Pasterka ma miejsce w największych katedrach.  Najważniejszą ozdobą domów nie jest choinka lecz szopka.

Boże Narodzenie we Francji nie obejdzie się bez tradycyjnego ciasta Bûche de Noël czyli rolady przypominającej kawałek drewna. Na wigilijnym stole można również zobaczyć indyka nadziewanego kasztanami, owoce morza lub pasztet z gęsich wątróbek.

Kolędy nie cieszą się tak wielkim powodzeniem, jak w Polsce. Francuzi śpiewają raczej piosenki świąteczne, np. „Vive le vent”.

 

La Fête de Noël en France

Le Noël en France est réveillonné d’une façon différente qu’en Pologne.  Tradition, préparations, plat consomme et cantiques de Noël chantées sont différentes.

La fête dure deux jours pendant laquelle les Français passent leur temps avec leurs familles. Ils se donnent des cadeaux. Ils se rencontrent dans les églises. La messe de nuit a lieu dans les cathédraux les plus grands. Ce n’est pas le sapin de Noël qui est la décoration la plus importante des maisons mais c’est la crèche de Noël.

La Fête de Noël en France ne se passe pas de gâteau traditionnel – Bûche de Noël ressemblant à un morceau de bois. Sur une table de réveillon on voit dinde farcie aux marrons, fruits de mer et foie gras.

Les cantiques de Noël ne sont pas aussi populaires qu’en Pologne. Les Français préfèrent chanter des chansons de Noël, ex. « Vive le vent ».

„Przywitanie całowanie” Mateusz Erasmus Francja

Pierwszą rzeczą która zaskoczyła mnie we Francji był gest przywitania. Kiedy Francuz spotyka swojego przyjaciela, kolegę z pracy czy też obojętnie jaką osobę, którą zna dobrze lub mniej dobrze, pierwszą rzeczą którą robi jest pocałunek. Jest to oczywiście pocałunek w policzek, dwa razy. Potem pyta czy „w porządku?” na co druga osoba odpowiada dokładnie w ten sam sposób, czyli: „w porządku” (nawet jeśli nie masz się zbyt dobrze, nie szkodzi, to nieistotne). Te pocałunki dotyczą wszystkich i nieważne czy są to dwie dziewczyny, dwóch chłopaków, dorosły z młodzieńcem czy też na odwrót. Pamiętam jeszcze pierwszy tydzień we Francji gdzie spotkałem swoich francuskich znajomych po raz pierwszy. Chciałem pójść się przedstawić i uścisnąć dłoń tak jak to robimy w Polsce, ale spojrzeli na mnie dziwnym wzrokiem i zapytali dlaczego nie chcę przywitać się z nimi całując się w policzek. Wytłumaczyłem im więc, że jest to zwyczaj francuski, którego wcześniej nie znałem. Na koniec wszyscy głośno się z tego śmialiśmy i tak właśnie zacząłem adaptować się do francuskiej kultury.

Gestes de bienvenue en France

La première chose qui m’a surpris en France c’était le signe de bienvenue. Quand un français rencontre son ami, son camarade ou n’importe quelle  personne qu’il connait bien ou moins bien, la première chose qu’il fait c’est la bise. Ils font tous la bise sur la joue deux fois. Après ça, il te demande: „ça va?” et chacun répond de la même façon, c’est-à-dire: ça va (même si tu vas pas trop bien, ce n’est pas grave). Ces bises concernent tout le monde et c’est pas important si ce sont deux filles, deux garçons, un adult avec un jeune ou a l’inverse. Je me souviens encore la première semaine en France où j’ai vu mes amis français pour la première fois. Je voulais me présenter et serrer la main comme on fait en Pologne, mais ils m’ont regardé bizarrement et ils m’ont demandé pourquoi je ne veux pas faire la bise avec eux. Je leur ai expliqué alors que c’est l’habitude française que je connaissais pas avant. Enfin, on en a tous ri à haute voix et c’est comme ça j’ai commencé à m’adapter à la culture français

Appeler un chat un chat

Gdy zaczynamy uczyć się języka obcego to poznajemy nowe słowa i kolokacje, które przetłumaczone na nasz, ojczysty język mogą znaczyć zupełnie co innego. Podobnie jest z idiomami i związkami frazeologicznymi. Nieznajomość ich, może nas wprawić czasem w zakłopotanie i niezrozumienie intencji nadawcy.

Dlatego więc wybrałam kilka wyrażeń, które w dosłownym tłumaczeniu na język polski brzmią bezsensownie i niejasno.

 

Idiom francuski Dosłowne tłumaczenie Poprawne tłumaczenie
Appeler un chat un chat Nazywać kota kotem Nazywać rzeczy po imieniu
Raconter des salades Opowiadać sałaty Kłamać
Cela coûte les yeux de la tête To kosztuje oczy z głowy To jest bardzo drogie
Être haut comme trois pommes Być wysokim, jak trzy jabłka Być niskim
Avoir le cœur gros Mieć wielkie serce Być smutnym
Mettre les pieds sur le plat Kłaść stopy na talerzu Popełnić gafę
Écrire comme un chat Pisać jak kot Pisać nieczytelnie
Ne rien avoir dans le cassis/citron Nie mieć nic w cytrynie Być głupim

Appeler un chat un chat

Quand on commence à apprendre de langues étrangères, on connaît de nouveaux mots et collocations, qui peuvent signifier quelque chose d’autre dans notre langue maternelle. Il en est de même avec les idiomes et la phraséologie. L’ignorance d’eux peut nous remplir de confusion et malentendu d’intention d’expéditeur.

Donc, c’est pourquoi j’ai choisi quelques expressions, qui dans une traduction littérale en polonais sonnent absurdement est obscurément.

Un idiotisme français Sa traduction
Appeler un chat un chat dire franchement
Raconter des salades mentir
Cela coûte les yeux de la tête quelque chose coûte beaucoup
Être haut comme trois pommes être de petite taille
Avoir le cœur gros être triste
Mettre les pieds sur le plat faire un faux pas
Écrire comme un chat écrire de la façon illisible
Ne rien avoir dans le citron Être stupide

Les années folles – czyli szalone lata dwudzieste !

Lata dwudzieste to czas, gdy Francuzi próbują zapomnieć o straszliwych skutkach I wojny światowej. Euforia, szaleństwo i nieustanna zabawa przepełnia Francję. Rozwija się życie kulturowe, moda, muzyka i sztuka. Paryż jest ostoją dla napływających z zagranicy imigrantów. Zmienia się również pozycja społeczna kobiet, które stają się niezależne, wyemancypowane i świadome samych siebie.

W tym czasie stawia się na nowoczesność. Na ulicach Francji pojawiają się automobile, znanych nam do teraz firm – Citroën i Renault. Kobiety mogą pozwolić sobie na wynalazki takie jak: pralka, zmywarka, odkurzacz, lokówka. Do stolicy przyjeżdżają twórcy zza zagranicy, nazwani Szkołą Paryską, np. pisarz Ernest Hemingway lub malarz Marc Chagall. Prześladowani Afro-Amerykanie znajdują swój azyl w Paryżu, a wraz ze sobą przywożą jazz i charleston. Taką postacią była czarnoskóra Josephine Baker, o której świat nie zapomniał do dziś. Piosenkarka i tancerka, która za każdym razem szokowała widownię swoimi strojami (np. spódniczką z bananów). W tym czasie, słynna projektantka Coco Chanel zakłada swój dom mody, gdzie pragną ubierać się niezależne i bogate kobiety.

24 października 1929r. nastąpił krach na giełdzie nowojorskiej. Wybucha wielki kryzys gospodarczy, a Amerykanie opuszczają Paryż. To smutny koniec szalonych lat dwudziestych.

Les années folles

Les années 1920 c’est le temps, où les Français essaient d’oublier des effets effroyables de la Première Guerre mondiale. L’euphorie, la folie et la fête continue envahissent la France. La vie culturelle, la mode, la musique et l’art développent. Paris est une rade pour les immigrants. La position sociale des femmes change. Elles deviennent plus indépendantes, émancipées et sûres d’eux-mêmes.

À ce moment-là, il se met à la modernité. Dans les rues françaises, il apparaît les automobiles d’entreprises bien connues jusqu’à aujourd’hui – Citroën et Renault. Les femmes peuvent s’acheter les inventions comme : lave-linge, lave-vaisselle, aspirateur et réfrigérateur. Des artistes viennent à la capitale. Ils ont été appelés l’École de Paris, ex. écrivain Ernest Hemingway et peintre Marc Chagall. Les Afro-Américains persécutés trouvent leur asile à Paris et ils apportent le jazz et le charleston avec eux-mêmes. Joséphine Baker à peau noire y est aussi venue. Chanteuse et danseuse, elle choque toujours le public par ses tenues (ex. jupe faite de bananes). À ce moment-là, la créatrice la plus connue – Coco Chanel ouvre sa maison de la mode, où les femmes indépendantes et riches veulent s’habiller.

24 octobre 1929 c’est la date du krach à New-York. C’est aussi le début de la plus grande crise économique. Les Américains ont quitté Paris. C’est la fin triste des années folles.

Erasmus – Francja – Amiens – Mateusz Okonek

Witam wszystkich ! Mam na imię Mateusz, mam 21 lat i studiuję język francuski w Toruniu. Kilka miesięcy temu wyjechałem na erasmusa do Francji, toteż chciałbym Wam trochę opowiedzieć o mojej przygodzie tutaj. Zawsze chciałem studiować języki obce, ponieważ jest to coś co mnie fascynuje i co mi się podoba najbardziej. Tym samym, pewnego dnia pomyślałem, że dobrze byłoby wyjechać do kraju który uwielbiam, głównie po to by praktykować swój francuski, ale również żeby zwiedzać, poznawać nowych ludzi i inne kultury. Szczerze mogę powiedzieć, że ten program pozwolił mi na zrealizowanie tego wszystkiego w jeden semestr. Zwiedziłem już sporo francuskich miast, poznałem wiele nowych osób z całego świata, ale również zauważyłem kilka różnic kulturowych których nie znałem przed przyjazdem do Amiens i dlatego chciałbym się z wami nimi podzielić.

Bonjour à tous ! Je m’appelle Mateusz, j’ai 21 ans et j’étudie la langue française à Toruń.  Il y a quelques mois je suis parti en erasmus en France et c’est pour ca je voudrais vous parler un peu de mon aventure ici. J’ai toujours voulu étudier les langues étrangères, parce que c’est quelque chose qui me fascine et ce qui me plaît le plus.  De cette façon, un jour je me suis dit que ça serait bien de partir dans un pays que j’adore, surtout pour que je puisse pratiquer mon français, mais en plus pour: visiter, faire de nouvelles connaissances et aussi pour connaître d’autres cultures. Franchement j’ose à dire que ce programme m’a permis de réaliser tout ça en un semestre. J’ai déjà visité pas mal de villes françaises, j’ai connu plein de nouvelles personnes du monde entier, mais aussi j’ai remarqué quelques différences culturelles que je connaissais pas du tout avant de venir à Amiens et pour cette raison j’aimerais bien vous en raconter quelques-uns.

Przywitanie całowanie

Pierwszą rzeczą która zaskoczyła mnie we Francji był gest przywitania. Kiedy Francuz spotyka swojego przyjaciela, kolegę z pracy czy też obojętnie jaką osobę, którą zna dobrze lub mniej dobrze, pierwszą rzeczą którą robi jest pocałunek. Jest to oczywiście pocałunek w policzek, dwa razy. Potem pyta czy „w porządku?” na co druga osoba odpowiada dokładnie w ten sam sposób, czyli: „w porządku” (nawet jeśli nie masz się zbyt dobrze, nie szkodzi, to nieistotne). Te pocałunki dotyczą wszystkich i nieważne czy są to dwie dziewczyny, dwóch chłopaków, dorosły z młodzieńcem czy też na odwrót. Pamiętam jeszcze pierwszy tydzień we Francji gdzie spotkałem swoich francuskich znajomych po raz pierwszy. Chciałem pójść się przedstawić i uścisnąć dłoń tak jak to robimy w Polsce, ale spojrzeli na mnie dziwnym wzrokiem i zapytali dlaczego nie chcę przywitać się z nimi całując się w policzek. Wytłumaczyłem im więc, że jest to zwyczaj francuski, którego wcześniej nie znałem. Na koniec wszyscy głośno się z tego śmialiśmy i tak właśnie zacząłem adaptować się do francuskiej kultury.

La première chose qui m’a surpris en France c’était le signe de bienvenue. Quand un français rencontre son ami, son camarade ou n’importe quelle  personne qu’il connait bien ou moins bien, la première chose qu’il fait c’est la bise. Ils font tous la bise sur la joue deux fois. Après ça, il te demande: „ça va?” et chacun répond de la même façon, c’est-à-dire: ça va (même si tu vas pas trop bien, ce n’est pas grave). Ces bises concernent tout le monde et c’est pas important si ce sont deux filles, deux garçons, un adult avec un jeune ou a l’inverse. Je me souviens encore la première semaine en France où j’ai vu mes amis français pour la première fois. Je voulais me présenter et serrer la main comme on fait en Pologne, mais ils m’ont regardé bizarrement et ils m’ont demandé pourquoi je ne veux pas faire la bise avec eux. Je leur ai expliqué alors que c’est l’habitude française que je connaissais pas avant. Enfin, on en a tous ri à haute voix et c’est comme ça j’ai commencé à m’adapter à la culture français.