Nasz dyskusyjny klub języka hiszpańskiego to miejsce gdzie zawsze możesz dowiedzieć się ciekawych rzeczy na temat Hiszpanii i języka hiszpańskiego.

Jeżeli tylko znajdą się chętni chcielibyśmy również organizować spotkania podczas, których moglibyście dowiedzieć się więcej o Hiszpanii i języku hiszpańskim.

Swoje propozycje spotkań możecie przedstawiać na naszym Facebook’owym FunPage’u.

Kontakt: tel. 732 242 007 lub kursy@lingua-pro.pl

 

 

CEUTA I MELILLA

Ceuta jest autonomicznym miastem hiszpańskim, położonym na Półwyspie Tingitańskim, na afrykańskim wybrzeżu Cieśniny Gibraltarskiej, u wschodnich ujść Cieśniny Gibraltarskiej. Z kolei zawiera on mały półwysep, znany jako Almina. Jest on otoczony na północy, wschodzie i południu Morzem Śródziemnym. Na zachodzie i południowym zachodzie graniczy ze strefą neutralną, która oddziela ją od Maroka, w szczególności od prefektur Fahs Anjra i M’Diq-Fnideq, które należą do regionu Tanger-Tetouan-Al Hoceima.

Ceuta została utworzona jako miasto autonomiczne w 1995 r. , mimo że w konstytucji hiszpańskiej z 1978 r. uznano jej prawo do stania się wspólnotą autonomiczną w piątym przepisie przejściowym. Jednakże na poziomie szkolnictwa wyższego, nadal zależy on od uniwersytetu w Granadzie, jest prawnie związany z wyznaczeniem Najwyższego Trybunału Sprawiedliwości Andaluzji, Ceuty i Melilli z siedzibą w Granadzie, a także podlega diecezji Kadyksu i Ceuty.

Melilla to autonomiczne hiszpańskie miasto położone w Afryce Północnej, nad Morzem Śródziemnym, na cyplu Tres Forcas.

Położony w sercu regionu Rif, graniczy drogą morską z Morzem Albańskim (na wschodzie) i Marokiem drogą lądową, w szczególności z gminami Mariguari i Farhana (na północy i zachodzie) oraz miastem Beni-Enzar (na południu), należącymi do prowincji Nador. Jest on również włączony do naturalnego obszaru geograficznego Guelaya.

Ceuta i Melilla były gminami z Kadyksu i Malagi, odpowiednio, z prowincji Javier de Burgos, z niewielkimi okresami ich oddzielenia (dyktatura Primo de Rivera, II Republika Hiszpanii). Podczas poprzednich negocjacji w sprawie przyszłej andaluzyjskiej wspólnoty autonomicznej przedstawiciele Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej zakwestionowali stosowność Ceuty i Melilli jako części nowych andaluzyjskich ram autonomii.

CEUTA Y MELILLA

Ceuta es una ciudad autónoma española, situada en la península Tingitana, en la orilla africana del estrecho de Gibraltar, en la desembocadura oriental de este. Contiene, a su vez, una pequeña península, conocida como Almina. Está rodeada al norte, este y sur, por el mar Mediterráneo. Al oeste y suroeste, limita con una zona neutral que la separa de Marruecos; concretamente, de las prefecturas de Fahs Anjra y M’Diq-Fnideq, ambas pertenecientes a la región Tánger-Tetuán-Alhucemas.

La ciudad de Ceuta se constituyó como ciudad autónoma en 1995, a pesar de que la Constitución española de 1978 reconoce su derecho a constituirse en Comunidad Autónoma, en su Disposición Transitoria Quinta. No obstante, a nivel de educación superior, aún depende de la Universidad de Granada, judicialmente está adscrita a la demarcación del Tribunal Superior de Justicia de Andalucía, Ceuta y Melilla, con sede en Granada, y eclesiásticamente se encuadra dentro de la Diócesis de Cádiz y Ceuta.

Melilla es una ciudad autónoma española situada en el norte de África, a orillas del mar Mediterráneo, en el cabo de Tres Forcas.

Enclavada en el corazón de la región del Rif, limita por mar con el Mar de Alborán (al este) y con Marruecos por tierra, concretamente con las comunas de Mariguari y Farhana (al norte y el oeste) y la ciudad de Beni-Enzar (al sur), pertenecientes a la provincia de Nador. También está incluida en la zona geográfica natural de Guelaya.

Ceuta y Melilla habían sido municipios gaditano y malagueño, respectivamente, desde la división provincial de Javier de Burgos, con leves períodos en las que fueron separadas de ellas (dictadura de Primo de Rivera, Segunda República Española). En las negociaciones previas sobre la futura comunidad autónoma andaluza se cuestionó, por parte de los representantes del Partido Socialista Obrero Español, la idoneidad de que Ceuta y Melilla formarán parte del nuevo marco autonómico andaluz.

DZIEŃ INSTYTUCJI KANTABRII

Dzień Instytucji Kantabrii jest świętem obchodzonym 28 lipca w Puente San Miguel (Kantabria, Hiszpania). Zwyczajowo jest to święto państwowe w całej Wspólnocie Autonomicznej.

Jej uroczystość upamiętnia konstytucję prowincji Kantabria z 28 lipca 1778 r. w budynku zarządu Puente San Miguel, w którym odbywają się odpowiednie do tego dnia akty protokolarne. Prowincja ta obowiązywała od 1778 r. do 1801 r. i jest uważana za początek nowoczesnej wspólnoty autonomicznej w Kantabrii, ponieważ była siedzibą większości gmin tworzących obecny region, z wyjątkiem gmin, które tworzyły dawne Merindad de Campoo; mimo to większość terytorium Kantabrii została po raz pierwszy włączona do tej samej organizacji administracyjnej. Ten fakt ma swoje korzenie w słynnym procesie sądowym dziewięciu dolin, przez które dziewięć dolin Asturii de Santillana, które uzyskały niepodległość od książąt Infantado w XVI wieku, otworzyło drogę do przyszłego zjednoczenia różnych terytoriów kantabryjskich.

Dzień Instytucji jest najbliższy oficjalnemu dniu Wspólnoty, chociaż Kantabria nigdy oficjalnie nie ustanowiła żadnego dnia we wspólnocie autonomicznej.

Kantabria jest jedno-prowincjonalną hiszpańską wspólnotą autonomiczną, określoną jako wspólnota historyczna w Statucie Autonomii. 6 Graniczy na wschodzie z Krajem Basków (prowincja Vizcaya), na południu z Kastylią-León (prowincje León, Palencia i Burgos), na zachodzie z Księstwem Asturii, a na północy z Morzem Kantabryjskim. Miasto Santander jest jego najbardziej zaludnioną stolicą i miastem. Ma silne historyczne powiązania z Księstwem Kantabrii, Asturią Santillany, Bractwem Czterech Willi, prowincją Dziewięciu Dolin i prowincją Santander.

DÍA DE LAS INSTITUCIONES DE CANTABRIA

El Día de las Instituciones de Cantabria es una fiesta que se celebra todos los 28 de julio en Puente San Miguel (Cantabria, España). Habitualmente es un día festivo en toda la Comunidad Autónoma.

Con su celebración se conmemora la constitución de la provincia de Cantabria el 28 de julio de 1778 en la casa de juntas de Puente San Miguel, edificio en el que tienen lugar los actos protocolarios que corresponden a este día. La provincia tuvo vigencia entre 1778 y 1801 y se considera como el origen de la moderna comunidad autónoma de Cantabria pues en ella se integraron la mayoría de los municipios que componen la actual región, con la excepción de los municipios que integraban la antigua Merindad de Campoo; aun así esta fue la primera vez que la mayor parte del territorio cántabro se integró en una misma organización administrativa. Este hecho tiene su germen en el célebre Pleito de los Nueve Valles mediante el cual nueve valles de las Asturias de Santillana que lograron su independencia de los duques del Infantado en el siglo XVI abrieron el camino a la futura unión de los diferentes territorios cántabros.

El Día de las Instituciones es lo más parecido al día oficial de la Comunidad, aunque Cantabria nunca ha establecido oficialmente un día de su Comunidad Autónoma.

Cantabria es una comunidad autónoma española uniprovincial definida como comunidad histórica en su Estatuto de Autonomía.6​ Limita al este con el País Vasco (provincia de Vizcaya), al sur con Castilla y León (provincias de León, Palencia y Burgos), al oeste con el Principado de Asturias y al norte con el mar Cantábrico. La ciudad de Santander es su capital y localidad más poblada. Tiene una fuerte vinculación histórica con el Ducado de Cantabria, las Asturias de Santillana, la Hermandad de las Cuatro Villas, la provincia de los Nueve Valles y la provincia de Santander.

 

Dzień La Rioja

Dzień La Rioja jest świętem hiszpańskiej wspólnoty autonomicznej La Rioja. Odbywa się on 9 czerwca, dla upamiętnienia podpisania przez króla Juana Carlosa I Statutu Autonomii La Rioja w 1982 r. , kiedy to został on utworzony jako jedno prowincjonalną wspólnota autonomiczna.

Przemówienie inauguracyjne w dniu La Rioja odbywa się w mieście Santa Coloma, dla upamiętnienia obchodów w 1812 r. konwencji z Santa Coloma lub Zgromadzenia Ogólnego La Rioja, które są jednym z pierwszych kamieni milowych w kwestii tożsamości w Rioja. Pozostałe wydarzenia odbywają się w klasztorze Yuso w San Millán de la Cogolla, gdzie bierze udział prezydent La Rioja i przyznawany jest medal La Rioja. Jest to dzień pełen symboliki i egzaltacji wartości, które jednoczą mieszkańców La Rioja.

La Rioja jest autonomicznym regionem Hiszpanii położonym na północy Półwyspu Iberyjskiego. Obejmuje on część doliny rzeki Ebro na północy i system iberyjski na południu. Geograficznie dzieli ją siedem rzek, które zstępują z góry do Ebro, które jest kręgosłupem regionu i dlatego mówią do La Rioja: „Rzeka siedmiu dolin”. Na północy, w dolinie, panuje klimat śródziemnomorski, a na południu, w górach, panuje klimat bardziej wilgotny i kontynentalny.

Graniczy na północy z Krajem Basków (prowincja Alava), na północnym wschodzie z Nawarrą, na południowym wschodzie z Aragonią (prowincja Saragossa) oraz na zachodzie i południu z Kastylią i Leonem (prowincje Burgos i Soria).

Día de La Rioja

El Día de La Rioja es la jornada festiva de la comunidad autónoma española de La Rioja. Se celebra el día 9 de junio, en conmemoración de la firma por parte del Rey Juan Carlos I del Estatuto de Autonomía de La Rioja en esa fecha del año 1982 y mediante la cual se constituía como comunidad autónoma uniprovincial.

El pregón del día de La Rioja se celebra en la localidad de Santa Coloma, en conmemoración de la celebración en 1812 de la Convención de Santa Coloma o Junta General de La Rioja, que constituye uno de los primeros hitos en la reivindicación identitaria riojana. El resto de actos transcurren en el monasterio de Yuso en San Millán de la Cogolla, en los que interviene el presidente de La Rioja y se entrega la medalla de La Rioja. Es un día cargado de simbolismo y de exaltación de los valores que unen al pueblo riojano.

La Rioja es una comunidad autónoma de España situada en el norte de la península ibérica. Abarca parte del valle del Ebro en su zona septentrional y del sistema Ibérico en el sur. Geográficamente está dividida por siete ríos que descienden desde la montaña hacia el Ebro, el cual vertebra la región, es por ello que a La Rioja le dicen: „La de los siete valles”. El área norte, la de valle, presenta un clima mediterráneo y la zona sur, la montañosa, uno más húmedo y continental.

Limita con el País Vasco al norte (provincia de Álava), Navarra al noreste, Aragón al sureste (provincia de Zaragoza) y Castilla y León al oeste y al sur (provincias de Burgos y Soria).

DZIEŃ KASTYLII-LA MANCHY I TROSZKĘ O TYM REGIONIE

          Dzień Kastylii-La Manchy jest świętem hiszpańskiej wspólnoty autonomicznej Kastylia-La Mancha. Obchodzony jest 31 maja, po raz pierwszy w swojej historii, z okazji rocznicy konstytucji Sądów Okręgowych. Pierwsza edycja odbyła się w 1984 roku. Podczas uroczystości wręczane są Złote Medale i Odznaki Regionalne Regionu.

Jego stolicą jest miasto Toledo, siedziba Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha czyli najwyższego organu wykonawczego i ustawodawczego autonomicznego regionu. A jego najludniejszym miastem jest Albacete, gdzie znajduje się siedziba najwyższego organu sądowego, Sąd Najwyższy Kastylii-La Manchy.

Kastylia-La Mancha znajduje się w centralnej części Półwyspu Iberyjskiego, zajmując większość płaskowyżu. Od północy graniczy z Autonomicznymi Regionami Kastylii i Leonu oraz Madrytu, od zachodu z Estremadurą, od wschodu z Aragonią i Walencją, a od południa z Regionem Murcji i Andaluzji.

Wspólnota jest trzecią co do wielkości wspólnotą autonomiczną w Hiszpanii, o olbrzymiej powierzchni zajmującej 79 409 km², co stanowi 13,6% powierzchni półwyspu. Na dzień 1 stycznia 2016 r. liczba ludności wynosiła 2 049 147 mieszkańców, z czego 8,60% to obcokrajowcy, a w ciągu ostatnich kilku lat nastąpił znaczny wzrost w obu tych kategoriach. Średnia długość życia wyniosła średnio 82,88 lat, czyli była wyższa od średniej krajowej.

DÍA DE CASTILLA-LA MANCHA Y UN POCO DE ESTE REGIÓN

          El Día de Castilla-La Mancha es la jornada festiva de la comunidad autónoma española de Castilla-La Mancha. Se celebra el día 31 de mayo, conmemorando el aniversario de la constitución de las Cortes Regionales por primera vez en su historia. La primera vez que se celebró fue en 1984. En el acto se hace entrega de las Medallas de Oro de la Región y las Placas al Mérito Regional.

Su capital es la ciudad de Toledo, sede de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha, máximo órgano ejecutivo y legislativo de la autonomía. Su ciudad más poblada es Albacete, donde esta situad la sede del máximo órgano judicial, el Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha.

Castilla-La Mancha se encuentra situada en la parte central de la península ibérica, ocupando la mayor parte de la submeseta sur. Limita al norte con las comunidades autónomas de Castilla y León y la Comunidad de Madrid, al oeste con la de Extremadura, al este con las de Aragón y la Comunidad Valenciana, y al sur con las de la Región de Murcia y Andalucía.

La comunidad es la tercera autonomía más extensa de España, con una superficie de 79 409 km², que representa el 13,6 % del total peninsular, contando con una población a 1 de enero de 2016 de 2 049 147 habitantes, un 8,60 % de los cuales son extranjeros, habiendo experimentado un importante aumento en ambas cifras durante los últimos años. La esperanza de vida alcanzó de media los 82,88 años, superior a la media nacional.

 

 

DZIEŃ WYSP KANARYJSKICH

            Dzień 30 maja jest uznawany za Dzień Wysp Kanaryjskich. Jest to święto na wszystkich Wyspach Kanaryjskich. Ten dzień upamiętnia rocznicę pierwszej sesji parlamentu Wysp Kanaryjskich z siedzibą w mieście Santa Cruz de Tenerife, która odbyła się 30 maja 1983 r.

Statut Wysp Kanaryjskich został opublikowany dnia 10 sierpnia 1982 r. i, podobnie jak inne statuty innych wspólnot autonomicznych Hiszpanii, został uznany samorządem Wysp Kanaryjskich w Hiszpanii. Pierwszemu parlamentowi przewodniczyła Pedro Guerra Cabrera.

Próba zapewnienia Wyspom Kanaryjskim autonomicznego rządu sięga drugiej republiki, ale została odłożona na później przez wojnę domową i dyktaturę Francuską ; trwającą 46 lat, po których Wyspy Kanaryjskie mogły mieć rząd Wysp Kanaryjskich 10 sierpnia 1982 r. , wraz z przywróceniem demokracji w Hiszpanii.

Wyspy Kanaryjskie są archipelagiem Oceanu Atlantyckiego, który tworzy autonomiczną wspólnotę hiszpańską o historycznym statusie narodowościowym. Znajduje się w Afryce Północnej, blisko wybrzeży południowego Maroka i północnej Sahary. Jest to również jeden z najbardziej oddalonych regionów Unii Europejskiej. Składa się z siedmiu głównych wysp: El Hierro, La Gomera, La Palma i Teneryfa, które tworzą prowincję Santa Cruz de Tenerife; oraz Gran Canaria, Fuerteventura i Lanzarote, które stanowią prowincję Las Palmas. Częścią Wysp Kanaryjskich są również terytoria wysp archipelagu Chinijo (La Graciosa, Montaña Clara i Alegranza) oraz wysepka Lobos, wszystkie należące do prowincji Las Palmas.

DÍA DE CANARIAS

                El 30 de mayo es reconocido como el Día de Canarias. Este es un día festivo en todas las islas de Canarias. Se conmemora con este día, el aniversario de la primera sesión del Parlamento de Canarias con sede en la ciudad de Santa Cruz de Tenerife, llevada a cabo el 30 de mayo de 1983.

El Estatuto de Canarias se publicó el 10 de agosto de 1982, y, a semejanza de otros estatutos de las demás comunidades autónomas de España, reconocía una mayor autogestión del archipiélago canario dentro de España. Este primer parlamento fue presidido por Pedro Guerra Cabrera.

Como antecedentes, el intento de dotar a Canarias de un Gobierno autónomo se remonta a la Segunda República, sin embargo se pospuso por la Guerra Civil y la dictadura franquista; pasados 46 años, Canarias pudo contar con un Gobierno de Canarias el 10 de agosto de 1982 tras la vuelta de la Democracia en España.

Canarias es un archipiélago del océano Atlántico que conforma una comunidad autónoma española con estatus de nacionalidad histórica. Está situado en el norte de África, cerca de las costas del sur de Marruecos y del norte del Sahara. Es, además, una de las regiones ultraperiféricas de la Unión Europea.​ Se compone de siete islas principales: El Hierro, La Gomera, La Palma y Tenerife, que forman la provincia de Santa Cruz de Tenerife; y Gran Canaria, Fuerteventura y Lanzarote, que constituyen la provincia de Las Palmas.​ También forman parte de Canarias los territorios insulares del archipiélago Chinijo (La Graciosa, Montaña Clara y Alegranza), y el islote de Lobos, todos ellos pertenecientes a la provincia de Las Palmas.

 

źródło: https://www.itaka.pl/nasze-kierunki/wyspy-kanaryjskie.html

DZIEŃ PISMA GALIJSKIEGO

          Dzień pisma galijskiego (w dialekcie galicyjskim brzmi tak samo, z tym że różnica jest ortograficzna w zapisie) to święto ustanowione w 1962 r. przez Galicyjską Akademię Królewską w celu oddania hołdu tym osobom, które wyróżniały się twórczością literacką w języku galicyjskim lub obroną tego języka. Każdy rok poświęcony jest innej osobowości, wybranej przez Galicyjską Akademię Królewską, biorąc pod uwagę, że trwa to co najmniej dziesięć lat od jego śmierci. Od czasu ustanowienia tej uroczystości kulturalnej, dopiero w 1998 r. było wspólne poświęcenie dla średniowiecznych poetów Martína Codaxa, Xohána de Cangasa i Mendinho, słynących z ich pieśni.

Data tego wydarzenia, 17 maja, wynika z faktu, że tego dnia, w 1862 roku, został wydany pierwszy egzemplarz dzieła Cantares gallegos, autorstwa Rosalíi de Castro. Ukazał się w Vigo, które było początkiem „Rexurdimento”, czyli kulturowego odrodzenia się języka galicyjskiego. To święto w Galicji.

          Galicja jest autonomiczną wspólnotą hiszpańską, uznawaną zgodnie ze statutem autonomii za narodowość historyczną , położoną w północno-zachodniej części Półwyspu Iberyjskiego. Składa się z prowincji La Coruña, Lugo, Orense i Pontevedra, które składają się z 313 gmin pogrupowanych w 53 hrabstwa. Stolicą jest miasto Santiago de Compostela, podczas gdy Vigo jest najbardziej zaludnioną gminą.

Pod względem geograficznym od północy graniczy z Morzem Kantabryjskim i Oceanem Atlantyckim, od południa z Portugalią, od zachodu z Oceanem Atlantyckim, a od wschodu z Asturią i Kastylią y León (prowincje Zamora i León). Oprócz lądu stałego obejmuje on archipelagi Cíes, Ons i Sálvora, jak również wyspy Cortegada, Arosa, Sisargas i Malveiras oraz inne mniejsze wyspy.

DÍA DE LAS LETRAS GALLEGAS

El Día de las Letras Gallegas (en gallego Día das Letras Galegas) es una celebración instituida en 1962 por la Real Academia Gallega para homenajear a aquellas personas que destacasen por su creación literaria en idioma gallego o por su defensa de dicha lengua. Cada año se dedica a una personalidad diferente, escogida por la Real Academia Gallega, teniendo en cuenta que se exigen al menos diez años desde su fallecimiento. Desde la instauración de esta celebración cultural, solamente en 1998 hubo una dedicación conjunta a los poetas medievales Martín Codax, Xohán de Cangas y Mendinho, famosos por sus cantigas.

La fecha de celebración de este evento, el 17 de mayo, se debe a que en tal día como ése, en 1862, se publicó en Vigo el primer ejemplar de la obra Cantares gallegos, de Rosalía de Castro, que marcaría el inicio del „Rexurdimento” o renacimiento cultural del gallego. Es festivo en Galicia.

Galicia es una comunidad autónoma española, considerada nacionalidad histórica según su Estatuto de Autonomía, situada en el noroeste de la península ibérica. Está formada por las provincias de La Coruña, Lugo, Orense y Pontevedra, que se componen de 313 municipios agrupados en 53 comarcas. La capital es la ciudad de Santiago de Compostela, mientras que Vigo es el municipio más poblado.

Geográficamente, limita al norte con el mar Cantábrico y con el Océano Atlántico; al sur, con Portugal; al oeste, con el océano Atlántico; y al este, con Asturias y Castilla y León (provincias de Zamora y de León). Además del territorio continental, incluye los archipiélagos de las islas Cíes, el de Ons y el de Sálvora, además de las islas de Cortegada, Arosa, las Sisargas o las Malveiras y otras más pequeñas.

DZIEŃ WSPÓLNOTY AUTONOMICZNEJ MADRYTU

          Drugiego maja, każdego roku jest obchodzone święto wspólnoty autonomicznej Madrytu, jest to regionalne święto tej autonomicznej jednostki w Hiszpanii. Wraz z tym świętem upamiętnia się powstanie z dnia 2 maja 1808r., w którym to mieszkańcy miejscowości madryckiej podnieśli broń i zbuntowali się przeciwko okupacji francuskiej, by wypędzić tę armię, która przejęła większą część półwyspu Iberyjskiego. To wydarzenie było pierwszą wojną o niepodległą Hiszpanię.

          Podczas obchodów drugiego tysiąclecia powstania w 2008 r. , 2 maja, w stolicy odbyły się różne wydarzenia kulturalne, w tym uroczystość wręczenia kwiatów bohaterom z dnia 2 maja 1808 r. na cmentarzu na Florydzie, pochód na Puerta del Sol z wieńcem kwiatów na tablicach pamiątkowych dziękując tym, którzy walczyli 2 maja 1808 r. , a także obywatelom, którzy pomogli ofiarom zamachu z dnia 11 marca 2004 r. oraz obywatelom, którzy pomogli ofiarom zamachu z dnia 11 marca 2004 r. W 1908 r. , z okazji stulecia powstania, odbyły się również imprezy specjalne, którym przewodniczył król Alfonso XIII.

          Uwaga! Ciekawostka:

          W Hiszpanii, dzień Mamy obchodzony jest 6 maja.

DÍA DE LA COMUNIDAD DE MADRID

El 2 de mayo de cada año se celebra el Día de la Comunidad de Madrid, la fiesta regional de esta comunidad autónoma de España. Con ella, se conmemora el levantamiento del 2 de mayo de 1808, en el que el pueblo madrileño se levantó en armas para rebelarse contra la ocupación francesa de España y para expulsar a este ejército, el cual estaba tomando gran parte de la Península Ibérica. Este acontecimiento, fue el primero de la Guerra de la Independencia Española.

En las fiestas de 2008 por el segundo centenario del levantamiento del 2 de mayo, se celebraron diversas actividades culturales en la capital, una ofrenda floral a los héroes del 2 de mayo de 1808 en el Cementerio de la Florida, un desfile en la Puerta del Sol con la colocación de una corona de flores a las placas de agradecimiento a los que lucharon el 2 de mayo de 1808, así como a los ciudadanos que ayudaron a las víctimas del atentado del 11 de marzo de 2004, y una ceremonia de entrega de premios en la Sede de la Presidencia de la Comunidad de Madrid. En 1908 también se celebraron actos especiales presididos por el rey Alfonso XIII debido al centenario del levantamiento.

Atención! La curiosidad:

En España, día de la Madre, se celebra el 6 de mayo.

TROSZKĘ O SEWILLI

        San José Obrero(robotnika) jest dzielnicą miasta Sewilla (Hiszpania), należącą do dzielnicy San Pablo-Santa Justa. Znajduje się w zachodniej części dzielnicy, na wschód od dworca Santa Justa. Od północy graniczy z okręgiem Fontanal-María Auxiliadora-Carretera de Carmona; od zachodu z okręgami San Carlos-Tartessos i Las Huertas; od południa z okręgiem Huerta de Santa Teresa; a od południowego zachodu z okręgiem San Roque.

Parafia w tej dzielnicy ma swoje bractwo Świętego Józefa Obrero, posiada Stolicę Apostolską i w sobotę przed Niedzielą Palmową przeprowadza procesję przez dzielnicę.

1 maja Kościół obchodzi święto św. Józefa Robotnika, patrona robotników, które zbiega się w czasie ze Światowym Dniem Pracy. Ta uroczystość liturgiczna została ustanowiona w 1955 r. przez Sługę Bożego papieża Piusa XII, zanim grupa robotników zgromadziła się na placu św. Piotra w Watykanie.

Przy tej okazji Ojciec Święty poprosił, aby „pokorny pracownik Nazaretu, oprócz wcielenia w życie przed Bogiem i Kościołem godności robotnika ręcznego, stał się czujnym stróżem Ciebie i Twoich rodzin”.

Pius XII pragnął, aby kustosz Świętej Rodziny „był dla wszystkich robotników na świecie, specjalnym opiekunem przed Bogiem i tarczą ochrony i obrony w trudach i zagrożeniach pracy”.

UN POCO DE SEVILLA

San José Obrero es un barrio de la ciudad de Sevilla (España), perteneciente al distrito San Pablo-Santa Justa. Está situado en la occidental del distrito, al este de la estación de Santa Justa. Limita al norte con el barrio de Fontanal-María Auxiliadora-Carretera de Carmona; al oeste, con los barrios de San Carlos-Tartessos y Las Huertas; al sur, con el barrio de Huerta de Santa Teresa; y al suroeste, con el barrio de San Roque.

En la parroquia del barrio, tiene su Sede Canónica la Hermandad de San José Obrero que realiza una procesión por el barrio el sábado previo al domingo de ramos.

El 1 de mayo la Iglesia celebra la Fiesta de San José Obrero, patrono de los trabajadores, fecha que coincide con el Día Mundial del Trabajo. Esta celebración litúrgica fue instituida en 1955 por el Siervo de Dios, Papa Pío XII, ante un grupo de obreros reunidos en la Plaza de San Pedro en el Vaticano.

El Santo Padre pidió en esa oportunidad que “el humilde obrero de Nazaret, además de encarnar delante de Dios y de la Iglesia la dignidad del obrero manual, sea también el próvido guardián de vosotros y de vuestras familias”.

Pío XII quiso que el Santo Custodio de la Sagrada Familia, “sea para todos los obreros del mundo, especial protector ante Dios, y escudo para tutela y defensa en las penalidades y en los riesgos del trabajo”.

Spotkanie Klubu Języka Hiszpańskiego

Fiesta  Fiesta  Fiesta !

Wszyscy, którzy przyszli na spotkanie  (26.4.2018)  mogli dowiedzieć się od  Javier’a jak świętują Hiszpanie i jakie święta obchodzą. Dziękujemy wszystkim za przybycie.

 

ARAGONIA

Aragon (w Aragonii i oficjalnie, po hiszpańsku Aragon) jest wspólnotą autonomiczną Hiszpanii, jest wynikiem historycznego królestwa o tej samej nazwie, obejmuje swoim terytorium centralną część doliny Ebro, środkowe Pireneje i pasmo gór Iberyjskich. Zlokalizowany na północy Hiszpanii, graniczy od północy z Francją (dokładnie Oksytania i Nowa Akwitania), od zachodu z wspólnotą autonomiczną Kastylia-La Mancha, Kastylia i Leon, La Rioja, Nawarra. Od wschodu graniczy z Katalonią i wspólnotą autonomiczną Walencji. W Statucie Autonomii określa się Aragonie jako narodowość historyczną.

Królestwo Aragonii, wraz z Księstwem Katalońskim, Królestwem Walencji, Królestwem Majorki i innych terytoriów Francuskich, Włochami i Grecją tworzyli przez wieki historyczną Koronę Aragonii. Od 1978 Aragonia jest hiszpańską wspólnotą autonomiczną zawierającą prowincje, którymi są Huesca, Teruel, i Zaragoza. Jest on podzielony na 32 powiaty i 1 okręg wytyczony. Jego stolicą jest miasto Zaragoza. 23 lipca mieszkańcy celebrują święto Świętego Jerzego, który jest też dniem Aragonii.

ARAGÓN

Aragón (en aragonés y oficialmente, Aragón) en catalán Aragón es una comunidad autónoma de España, resultante del reino histórico del mismo nombre y que comprende el tramo central del valle del Ebro, los Pirineos centrales y las Sierras Ibéricas. Está situada en el norte de España, y limita por el norte con Francia (Occitania y Nueva Aquitania), por el oeste con las comunidades autónomas de Castilla-La Mancha, Castilla y León, La Rioja, Navarra y por el este con Cataluña y la Comunidad Valenciana. Está definida en su Estatuto de autonomía como nacionalidad histórica.​

El Reino de Aragón, junto con el Principado de Cataluña, el Reino de Valencia, el Reino de Mallorca y otros territorios de Francia, Italia y Grecia conformaron durante siglos la histórica Corona de Aragón. Desde 1978 es una comunidad autónoma española, compuesta por las provincias de Huesca, Teruel y Zaragoza, y que se articula en 32 comarcas y 1 delimitación comarcal. Su capital es la ciudad de Zaragoza. El 23 de abril se celebra la festividad de San Jorge, día de Aragón.

 

 

Popularne festiale w Hiszpanii

Czy słyszałeś o popularnych festiwalach w Hiszpanii? Prawdopodobnie odpowiedź brzmi: tak, ze względu na tysiące turystów odwiedzających co roku Ferię de Abril w Sewilli, San Fermines w Pampelunie lub Karnawał w Teneryfie i wiele innych. W Hiszpanii mamy imprezy różnego rodzaju o różnym pochodzeniu o każdej porze roku. Na następnym spotkaniu hiszpańskiego klubu porozmawiamy o tym, jeśli chcesz wiedzieć więcej, nie wahaj się przyjść i zaangażuj się w hiszpańską kulturę.

¿Has oído hablar de festivales populares en España? Probablemente la respuesta es sí, debido a miles de turistas que visitan Ferola de Abril en Sevilla, San Fermines en Pamplona o Carnaval en Tenerife y muchos más. En España, tenemos eventos de todo tipo con diferentes orígenes en cualquier época del año. En la próxima reunión del club español, hablaremos al respecto, si quieres saber más, no dudes en acercarte e involucrarte en la cultura española.

 

 

DZIEŃ ARAGONII

          Oficjalnie znany jako Dzień Aragonii świętuje się 23 kwietnie w poszanowaniu dla Świętego Jerzego, święto patrona imperium Aragonii. Święto ogłoszone przez Kurtuazje z Aragonii w 1461 i ma być świętem (wieczystym, utrzymywanym, obserwowanym i celebrowanym uroczyście). Przez swoją popularność zamieniło się w Święto Narodowe Aragonii, Dumę Aragonii i wszystkiego co Aragonia oznacza. Ludzie tego dnia mają w zwyczaju wywieszanie z balkonów swoich domów flag, które należą do Aragonii, noszą koszulki z odznaką Aragonii lub kupują tradycyjny deser nazywany „El Lanzón”.

          Stosunek Świętego Jerzego z Aragonią rozpoczął się w 1096 roku, z pomocą świętego króla Pedro I z Aragonii w odzyskaniu miasta Huesca (na pd hiszp.) w bitwie pod Alkorazem.

          Patronat Świętego Jerzego jest oficjalnie od 1461, kiedy to Kurtuazja z Calatayud powołana przez Jana II ustanowiła święto na mocy traktatu napisanego w Aragonii.

          Sto lat później, na dworach Monzonii w 1564 r. , jurysdykcja została potwierdzona karą pieniężną w wysokości sześćdziesięciu jaqueses pensji dla tych, którzy nie prowadzili święta.

Día de Aragón

Oficialmente conocido como El Día de Aragón, se celebra el 23 de abril para homenajear a San Jorge como santo patrón del Reino de Aragón. La festividad fue declarada por las Cortes de Aragón en 1461 con el fin de ser un fiesta «perpetua, guardada, observada y celebrada solemnemente». Su popularidad ha ido convirtiéndose en todo un Día Nacional de Aragón, del Orgullo Aragonés y todo lo que representa Aragón. La gente durante este día suelen colgar desde los balcones de sus casas la bandera de Aragón, portar camisetas con algún distintivo aragonés o comprar el tradicional postre conocido como „El Lanzón”

La relación de San Jorge con Aragón comienza en el año 1096, con la ayuda prestada por el santo al rey Pedro I de Aragón en la reconquista de la ciudad de Huesca en la batalla de Alcoraz.

Este patrocinio se hizo oficial en el año 1461, cuando las Cortes de Calatayud convocadas por Juan II establecen la festividad por escrito en aragonés.

Un siglo después, en las Cortes de Monzón de 1564 se confirma el fuero estableciendo una multa de sesenta sueldos jaqueses a aquel que no guardase fiesta.

 

DZIEŃ OJCA

        Dzień ojca jest uroczystością dedykowaną ojcom rodziny. Dzień szczyci się ojcostwem i wpływem ojców na życie synów. Ogólnie, jest to tradycja europejska wywodząca się z chrześcijaństwa upamiętniana 19 marca, dzień Świętego Józefa, ojca Jezusa.

Jednakże, różne państwa europejskie (takie jak Francja czy Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii) i większość krajów iberoamerykańskich przyjęło datę tego święta taką jak Stany Zjednoczone, przez co aktualnie świętują dzień ojca w trzecią niedziele czerwca. Biorąc jako przykład mężczyzny i życia św. Józefa, zostawia się 19 marca jako dzień mężczyzny, który międzynarodowo obchodzony jest 19 listopada.

Podczas świętowania dnia ojca zwyczajowo obdarowuje się prezentami ojców, oraz spędza się czas razem, na przykład przy wspólnym jedzeniu całą rodziną.

        Święto Józefa z Nazaretu, małżonka Marii, świętuje się też 19 marca od 1621, który został nakazany przez Grzegorza V.

DÍA DEL PADRE

El Día del Padre es una celebración dedicada a los padres de familia. Se honra con ello la paternidad y la influencia del hombre en la vida de sus hijos. En general, la tradición católica europea lo conmemora el 19 de marzo, día de San José, padre de Jesús.

Sin embargo, varios países europeos (como Francia o Reino unido) y la mayoría de países iberoamericanos, adoptaron la fecha estadounidense, por lo que actualmente festejan el Día del Padre el tercer domingo de junio. Y tomando como ejemplo de hombre y vida a San José, dejan para el 19 de marzo la celebración del Día del Hombre, que internacionalmente se celebra el 19 de noviembre.

¿Has oído hablar de festivales populares en España? Prob

Durante la celebración del Día del Padre se acostumbra darle regalos y realizar actividades juntos, tales como comer en familia.

La fecha de San José de Nazaret, esposo de María, se celebra el 19 de marzo desde que en el año 1621 fuera declarada día de precepto por Gregorio V.

 

 

 

WIELKANOC W HISZPANII

Obchody Wielkanocy, świętowane w Sewilli i Andaluzji, równie podniośle obchodzone jak w każdej innej części Hiszpanii, to tworzone spektakularne procesje. Każda z nich przedstawia ogólnie dwie drogi przejmująco ozdobione, jedną jest postać Najświętszej Panny, a drugą scena z męki Jezusa Chrystusa. Wystawna dekoracja tych niesamowitych kreacji przykuwa uwagę gdy przechodzi obok Twojego boku, podczas akompaniamentu muzycznego, trębaczy i bębnów; ciężko się nie wzruszyć. Przy każdym kroku procesji, ledwo co można zobaczyć szereg stóp. Prawie 40 mężczyzn, costaleros, podporządkowuje każdy swój krok do ramion innych mężczyzn i kontrolując kroki tworząc ruch wahadłowy. W rzeczy samej, uczą się tego długo przez co są tak zsynchronizowani co tworzy pewną sensację – dość zdumiewającą – realnych figur, które poruszają się same w rytm muzyki .

          Również niemożliwym jest nie zobaczenie szeregu nazarejczyków, czy pokutników, którzy idą wzdłuż, obok procesji. Nawet mogą się zdarzyć bosy nazarejczycy, co jest jeszcze bardziej robiące wrażenie, gdyż te procesje potrafią trwać 14 godzin. Niech was nie odrzuci widok spiczastych ku górze czapek, kapturów, stroi nazarejczyków, podobnych do Ku Klux Klan: jest to czysty zbieg okoliczności i czynników które nie mają zupełnie nic wspólnego między sobą.

          Niech was również nie zaskoczy fakt, że ludzie cieszą się bardzo mogąc uczestniczyć, asystować przy procesji; szczególnie pod koniec Wielkiego tygodnia. Kobiety zwyczajowo są wystrojone, podczas gdy większość mężczyzn prowokuje słońce marynarkami.

LA PASCUA EN ESPAÑA

La fiesta, exultante en Sevilla y Andalucía y muy solemne en cualquier otra parte de España, se resume en sensacionales procesiones. Cada una de estas procesiones generalmente exhiben dos pasos intensamente adornados, uno de la Virgen y otro con una escena de la Pasión de Cristo. Presta atención a la fastuosa decoración de estas increíbles creaciones mientras pasan a tu lado, acompañadas de la música de cornetas y tambores; es difícil no emocionarse. Bajo cada paso, apenas podrás ver unas filas de pies. Casi cuarenta hombres, los costaleros, sujetan el paso sobre sus hombros y controlan su movimiento pendular. De hecho, lo ensayan tanto y están tan sincronizados que da la sensación -un poco escalofriante- de que las realistas figuras sobre el paso se mueven ellas solas al ritmo de la música.

También es imposible no ver a las filas de nazarenos, o penitentes, que van caminando al lado del paso. Incluso puede que veas a algunos nazarenos caminando descalzos, lo cual es bastante impresionante teniendo en cuanta que las procesiones pueden durar hasta 14 horas. Ah, y que no te echen para atrás las capuchas picudas y los atuendos de los nazarenos por su parecido con ellos del Ku Klux Klan: es una pura coincidencia y ambos no tienen absolutamente nada que ver entre sí.

Que no te sorprenda tampoco el hecho de que la gente se arregle mucho para asistir a las procesiones; especialmente hacia el final de la semana. Las mujeres normalmente se visten de punta en blanco mientras muchos hombres desafían al sol con trajes de chaqueta.

 

ŻARTY

Hiszpanie opowiadają mnóstwo dowcipów: podczas spotkania ze znajomymi, tuż po kolacji, kiedy wybierają się na wycieczki, albo zwyczajnie, kiedy w trakcie spotkania jest ktoś kto lubi opowiadać żarty, albo rozśmiesza wszystkich bo ma taką zdolność. W Hiszpanii opowiada się żarty o wszystkim: o mężczyznach, o kobietach, o lekarzach, politykach..; cnotliwe żarty, zwykłe, okrutne, długie, krótkie, politycznie niepoprawne, „świńskie”.. Hiszpanie opowiadają dowcipy o Argentyńczykach, mieszkańcy Madrytu o tych z Katalonii, ci którzy mieszkają w Bilbao o tych z San Sebastian i cały świat o mieszkańcach Lepe, małej wioski niedaleko Huelva(na pd Hiszp. niedaleko Sewilli), która słynie z dobrego humoru swoich mieszkańców. Wszyscy nieustannie opowiadają dowcipy i kiedy przydarzy się jakieś zdarzenie (ślub, wydarzenie polityczne albo nawet jakieś nieszczęście) to od razu następnego dnia zaczynają się żarty w Hiszpanii na ten temat.

CHISTES

Los españoles cuentan muchos chistes: en las reuniones de amigos, después de una cena, cuando van de excursión o, simplemente, cuando hay entre los reunidos alguien a quien le gusta contar chistes o tiene una gracia especial para hacerlo. En España se hacen chistes sobre todo: hombres, mujeres, médicos, políticos…;chistes inocentes, simples, crueles, largos, cortos, políticamente incorrectos, ¨verdes¨… Los españoles hacen chistes sobre los argentinos, los madrileños sobre los catalanes, los de Bilbao sobre los de San Sebastián y todo el mundo sobre los de Lepe, un pequeño pueblo de Huelva famoso por el buen humor de sus habitantes. Todos hacen chistes sobre los demás y, cuando surge cualquier noticia (una boda, un acontecimiento político o incluso una desgracia), al día siguiente empiezan a circular por España chistes sobre el tema.

ŁAMAŃCE JĘZYKOWE

          W każdym języku występują gry językowe, złożone z dźwięków, które razem są trudne do wymówienia. Nazywamy je łamańcami językowymi, jednakże w niektórych miejscach znane są jako „destrabalenguas”(poplontańce) językowe albo  „quiebralenguas”(łamańce językowe). Całą trudność polega na mówieniu tych zdań bez zatrzymania się, szybko i wyraźnie bez żadnych pomyłek. To najlepsza forma do uczenia się wymowy języka hiszpańskiego. Polecam ćwiczenie łamańców językowych na głos. Powodzenia!

Cuando cuentas cuentos, nunca cuentas cuántos cuentos cuentas.

Tres tristes tigres, tragaban trigo en un trigal, en tres tristes trastos, tragaban trigo tres tristes tigres.

El perro de San Roque no tiene rabo porque dicen que Ramón Ramírez se lo ha cortado.

El cielo está emborregado ¿quién lo desemborregará? El desemborregador, que lo desemborregue, buen desemborregador será.

TRABALENGUAS

En todos los idiomas existen juegos de palabras formados por sonidos que, juntos, son difíciles de pronunciar. Se llaman trabalenguas, aunque en algunos lugares también son conocidos como ¨destrabalenguas¨ o ¨quiebralenguas¨. La gracia de estas pequeñas composiciones está en decirlas sin parar, de forma rápida y clara, y sin equivocarse. Es la mejor forma de practicar la pronuncia en  español. Os recomiendo practicar trabalenguas en la voz alta. ¡Buena suerte!

 

ŚWIĘTO OGNIA W WALENCJI

Hiszpańskie święto o charakterze festiwalu odbywające się co roku w marcu w Walencji.

Głównym elementem święta są rzeźby tworzone z kartonu, plastrów, wosku i drewna, wykonywane według projektów zawodowych artystów plastyków, które płoną na ulicach miasta w ostatnim dniu świąt – 19 marca. Każdej grupie rzeźb towarzyszy mniejsza grupa, wykonana przez dzieci z danej dzielnicy lub osiedla, tę mniejszą grupę nazywamy ‚ninots’ (dziecięca).

Początki święta w Walencji sięgają XVI wieku, kiedy to tutejsi cieśle postanowili uczcić swego patrona św. Józefa, paląc konstrukcje tworzone z drewnianych odpadów. Z czasem niektóre z nich zaczęły przybierać kształty ludzkie, by ostatecznie przekształcić się w formy znane współcześnie oraz karykatury znanych osób. Wiele źródeł historycznych sięga również do czasów Cesarstwa rzymskiego, gdy na fiestach zwanych saturnaliami żegnano zimę. Dzisiejsza zabawa jest mieszaniną obu źródeł. Zachowane są przy tym silne motywy religijne (zwłaszcza oddawanie czci Matce Boskiej Osób Opuszczonych) oraz elementy świeckie.

Współczesne falle to ogromne, kolorowe monumenty. Montuje się je na początku marca na ulicach Walencji. Każda posiada temat dla dorosłych i dla dzieci. Wtapiają się w tło miasta, tworząc harmonijną, bajkową przestrzeń. Najważniejsze falle w Walencji to: Nou Campanar, Na Jordana, El Pilar, Convento Jerusalen, Plaza del Ayuntamiento. Są one podziwiane i nagradzane.

Każda falla jest centrum lokalnego stowarzyszenia. 16 marca fallery i fallerzy zakładają swoje tradycyjne stroje. Odbywa się przemarsz przez miasto wszystkich uczestników oraz wybranie najładniejszej fallery zarówno w kategorii dorosłych, jak również dzieci oraz odbiera się nagrody przyznawane przez urząd miasta za najciekawsze i najładniejsze falle. Wieczorem odbywa się cabalgata, czyli przemarsz przez miasto lokalnych orkiestr, odbywają się pokazy jazdy konnej, a następnie trwa całonocna zabawa aż do rana. Następnego dnia ma miejsce ofrenda – jest to ofiara kwiatów Matce Boskiej. Przez miasto wówczas maszerują wystrojone fallery, niosąc ze sobą bukiet kwiatów, na koniec bukiety układane są na drewnianym rusztowaniu znajdującym się przed bazyliką na Plaza De La Virgen, tworzy stożek wokół rzeźby Matki Boskiej .

Podczas Las Fallas od 1 marca na Plaza del Ayuntamiento codziennie o godzinie 14-tej odbywa się La Mascleta – pięciominutowy pokaz huku i dymu petard. Całe święto trwa do 19 marca, kiedy to w nocy wszystkie falle zostają spalone.

FALLAS DE VALENCIA

La fiesta Española como un festival celebrado cada año en marzo en Valencia, España.

El elemento principal de las fiestas son esculturas creadas de cartón, peines, cera y madera, hechos por artistas profesionales de proyecto y diseñadores que están en el fuego en las calles de la ciudad en el último día de Navidad-marzo 19. Cada grupo de esculturas acompañado por un grupo más pequeño, antes de los niños del barrio o la urbanización, este grupo más pequeño se llama ‚ninots’ (niños).

Los orígenes de las vacaciones en fecha de Valencia el siglo XVI, cuando los carpinteros locales, decidieron celebrar su santo patrón. José, quema las estructuras creadas a partir de residuos de madera. Con el tiempo, algunos de ellos comenzaron a tomar forma, eventualmente evolucionando en formas que hoy conocidas y caricaturas de personajes famosos. Muchas fuentes históricas se remontan también a los tiempos del imperio romano, en las fiestas que se llamaban saturialnami ellos despidieron el invierno. Hoy es una mezcla de ambas fuentes. Se han conservado los temas religiosos fuertes (especialmente el culto a la madre de Dios la gente abandonado) y elementos profanos.

Las falles modernos son los monumentos enormes, colorido. Se montan al principio de marzo en las calles de Valencia. Cada uno tiene un tema para adultos y para niños. Mezcla en el fondo de la ciudad, creando un espacio armonioso, cuento de hadas. El más importante falle en Valencia: Nou Campanar, Jordania, El Pilar, Convento Jerusalen, Plaza del Ayuntamiento. Son admirados y premiados.

Cada falla es el centro local de la asociación. 16 de marzo, personas que han hecho las falles asumen sus trajes tradicionales. Esto se hace por la invasión de la ciudad por todos los participantes y para seleccionar el punto más bonito en la categoría de adultos así como niños y recibe un premio otorgado por la ciudad para el falle más interesantes y bellos. Por la noche se hace la cabalgata, es el paseo de la población por la ciudad con orquestas locales, montar a caballo, y luego toma toda diversión de noche hasta la mañana. Al día siguiente tiene lugar la ofrenda  este es el regalo de flores a la madre de Dios. Entonces, por las ciudades andan las falles, trayendo consigo un ramo de flores, en el fin los ramos se apila en un andamio de madera frente de la Basílica en la Plaza De La Virgen, crea un cono alrededor de la escultura de la Virgen María.

Durante la Las Fallas desde el 1 de marzo a la Plaza del Ayuntamiento todos los días a las doce es demostración de La Mascleta cinco minutos del estallido y bombas de humo. Todo el Festival se prolongará hasta el 19 de marzo, cuando ésta última noche todos falles se queman.

 

PRZYIMEK „PARA”

          Następnym przyimkiem, który może sprawiać kłopoty jest para. W zależności od sytuacji znaczy co innego, oto przykłady:

Służy do określania celu lub przeznaczenia (żeby, do, na):

Para aprender español hay que estudiar mucho. – Żeby nauczyć się hiszpańskiego, trzeba dużo się uczyć.

La lavadora no sirve para nada si no hay electricidad. – Pralka do niczego się nie przyda, jeśli nie ma prądu.

Para ser un buen médico hace falta mucha experiencia. – Żeby być dobrym lekarzem, potrzeba dużo praktyki.

Esto no es para trabajar sino para divertirse. – To nie służy do pracy, tylko do zabawy.

Este estante es para mis libros. – To półka na moje książki.

Służy do określenia kierunku (do):

Dos billetes para Gdansk, por favor.

Hace dos horas se fue para Gran Bretaña.

Han salido para la tienda.

Si quieres llegar a Varsovia tienes que ir para allá.

Służy do określania czasu, w którym ma zostać wykonana dana czynność:

Tengo que terminarlo para el viernes. – Muszę to skończyć do piątku.

Preparadme el informe para las ocho de la tarde. – Przygotujcie mi raport na ósmą wieczorem.

Para el próximo mes tenemos muchos planes. – Na przyszły miesiąc mamy dużo planów.

Voy a leer este libro para mañana. – Na jutro przeczytam tę książkę.

Służy do określenia przeznaczenia, celu (dla):

Esto es para ti. – To dla Ciebie.

Juan y Agata compraron un piso para su hijo. – Juan i Agata kupili synowi mieszkanie.

Para mí es demasiado difícil. – Dla mnie jest to zbyt trudne.

¿Lo compraste para él, verdad? – Kupiłeś to dla niego, prawda?

Służy do określenia urzędu lub stanowiska (na):

Le eligieron para presidente. – Wybrali go na prezydenta.

Les han nombrado para profesores. – Mianowali ich profesorami.

El primer ministro le ha nombrado para este cargo. – Premier mianował go na ten urząd.

Występuje w porównaniach (jak na):

Es muy ágil para su edad. – Jest bardzo bystry jak na swój wiek.

Hace calor para esta estación del año. – Jest gorąco jak na tę porę roku.

Esta calle es muy ruidosa para estar en este barrio. – Ta ulica jest bardzo głośna jak na tę dzielnicę.

PREPOSICÓN PARA

          El siguente preposición, con el que podemos tener problemas, es para. Depende de la situación significa muchas cosas, ejemplos:

Sirve para especificar el propósito o el destino:

Para aprender español hay que estudiar mucho. – Żeby nauczyć się hiszpańskiego, trzeba dużo się uczyć.

La lavadora no sirve para nada si no hay electricidad. – Pralka do niczego się nie przyda, jeśli nie ma prądu.

Para ser un buen médico hace falta mucha experiencia. – Żeby być dobrym lekarzem, potrzeba dużo praktyki.

Esto no es para trabajar sino para divertirse. – To nie służy do pracy, tylko do zabawy.

Este estante es para mis libros. – To półka na moje książki.

Sirve para determinar la dirección:

Dos billetes para Gdansk, por favor.

Hace dos horas se fue para Gran Bretaña.

Han salido para la tienda.

Si quieres llegar a Varsovia tienes que ir para allá.

Sirve para especificar el tiempo, en el cual la acción se realiza:

Tengo que terminarlo para el viernes. – Muszę to skończyć do piątku.

Preparadme el informe para las ocho de la tarde. – Przygotujcie mi raport na ósmą wieczorem.

Para el próximo mes tenemos muchos planes. – Na przyszły miesiąc mamy dużo planów.

Voy a leer este libro para mañana. – Na jutro przeczytam tę książkę.

Se utiliza para especificar el destino, el fin (para):

Esto es para ti. – To dla Ciebie.

Juan y Agata compraron un piso para su hijo. – Juan i Agata kupili synowi mieszkanie.

Para mí es demasiado difícil. – Dla mnie jest to zbyt trudne.

¿Lo compraste para él, verdad? – Kupiłeś to dla niego, prawda?

Lo usamos para determinar el cargo o puesto:

Le eligieron para presidente. – Wybrali go na prezydenta.

Les han nombrado para profesores. – Mianowali ich profesorami.

El primer ministro le ha nombrado para este cargo. – Premier mianował go na ten urząd.

Hay en las comparaciones:

Es muy ágil para su edad. – Jest bardzo bystry jak na swój wiek.

Hace calor para esta estación del año. – Jest gorąco jak na tę porę roku.

Esta calle es muy ruidosa para estar en este barrio. – Ta ulica jest bardzo głośna jak na tę dzielnicę.

PREPOSICIÓN „A”

Es una parte del discurso que depende de otras partes, es indeclinable, conecta las diferentes partes de una oración e indica las relaciones sintácticas entre las palabras. Ejemplos:

Siempre figura con objeto indirecto:

Le llamo a madre. – Dzownię do mamy.

Le quieren vender moto a Juan. – Chcą sprzedać motocykl Juanowi.

Le damos el regalo a la hermana. – Dajemy prezent siostrze.

La madre le lee el libro a la niña. – Matka czyta książkę dziecku

Figura antes de objeto directo, si refiere a las personas:

Veo a mi madre. – Widzę moją mamę.

Laváis a los niños. – Myjecie dzieci.

Espero a la hermana de pedro. – Czekam na siostrę Pedra.

El niño escucha a su pardre. – Dziecko słucha ojca.

Sirve para determinar el movimiento y la dirección en la que el movimiento se ocurre:

Voy a la playa. – Idę na plażę.

Vamos al Norte. – Idziemy na północ.

Este verano viajaremos a China. – W te wakacje pojedziemy do Chin.

Sirve para determinar la posición en el espacio o distancia:

La escuela está a tres minutos de aquí. – Szkoła znajduje się 3 minuty stąd.

Mi casa está a cien metros de la tuya. – Mój dom znajduje się sto metrów od twojego.

La gasolinera está a tres kilómetros de aquí. – Stacja benzynowa znajduje się 3 kilometry stąd.

Sirve para especificar el tiempo y la hora del día :

a las cuatro de punto (dokładnie o czwartej),

a las dos y media (o drugiej trzydzieści),

a medianoche ( o północy),

a mediodía (w południe);

Sirve para determinar el final de la duración de la actividad:

Trabaja de ocho a cinco. – Pracuję od ósmej do piątej.

Las tiendas están abiertas de nueve a ocho. – Sklepy są otwarte od dziewiątej do ósmej.

Estaré aquí de cinco a siete y media. – Będę tutaj od piątej do siódmej trzydzieści.

La película dura dos horas: de nueve a once. – Film trwa dwie godziny: od dziewiątej do jedenastej.

Sirve para determinar las consecuencias en el tiempo :

año a año (rok po roku),

día a día (dzień po dniu),

ejercicio a ejercicio (ćwiczenie po ćwiczeniu),

paso a paso (krok po kroku);

Sirve para determinar cómo la actividad:

Escribe a máquina. – Piszę na mszynie.

Dibuja a ordenador. – Rysuje na komputerze.

Vamos a pie. – Idziemy na piechotę.

Llueve a cántaros. – Leje jak z cebra.

Se utiliza para determinar la frecuencia de realización de la actividad:

Voy al gimnasio una vez a la semana. – Chodzę na siłownie raz w tygodniu.

En este país llueve tres o cuatro veces al año. – W tym kraju pada trzy, cztery razy do roku.

Hago compras cinco veces a la semana. – Robię zakupy pięć razy w tygodniu.

Me ducho dos veces al día. – Biorę prysznic dwa razy dziennie.

Figura en la descripción de las dos acciones simultáneas:

Al salir cerré la puerta. – Wychodząc, zmaknęłam drzwi.

Al abrir la ventana sentí frío. – Otwierając okno, poczułem zimno.

Al limpiar la casa encontró muchas cosas perdidas. – Sprzątając dom, znalazła dużo zagubionych rzeczy.

Figura antes de infinitivo en las frases cos los signos de exclamación:

¡ A estudiar! – Da nauki!

¡ A trabajar! – Do pracy!

¡ A caminar! – Ruszajmy!

Figura con con el verbo estar, que se refieren a la fechas, precios o temperatura:

Estamos a primero de octubre. – Jest pierwszy października.

Mañana estaremos a trece de febrero. – Jutro będzie trzynasty lutego.

La zanahoria está a dos euros. – Marchewka kosztuje dwa euro.

Estamos a cinco grados. – Jest pięć stopni.

Conecta con muchos infinitvos:

atraverse a (odważyć się),

empezar a (zacząć coś robić),

invitar a (zapraszać),

pertenecer a (należeć do),

saludar a (witać się, pozdrawiać);

PRZYMIEK A

To niesamodzielna, nieodmienna część mowy, która łączy poszczególne części zdania oraz wskazuje na relacje składniowe między wyrazami. Przykłady:

Występuje zawsze przed dopełnieniem dalszym:

Le llamo a madre. – Dzownię do mamy.

Le quieren vender moto a Juan. – Chcą sprzedać motocykl Juanowi.

Le damos el regalo a la hermana. – Dajemy prezent siostrze.

La madre le lee el libro a la niña. – Matka czyta książkę dziecku

Występuje przed dopełnieniem bliższym, jeżeli dotyczy ono osób:

Veo a mi madre. – Widzę moją mamę.

Laváis a los niños. – Myjecie dzieci.

Espero a la hermana de pedro. – Czekam na siostrę Pedra.

El niño escucha a su pardre. – Dziecko słucha ojca.

Służy do określenia ruchu i kierunku, w którym ten ruch się odbywa (do, na):

Voy a la playa. – Idę na plażę.

Vamos al Norte. – Idziemy na północ.

Este verano viajaremos a China. – W te wakacje pojedziemy do Chin.

Służy do określenia położenia w przestrzeni lub odległości:

La escuela está a tres minutos de aquí. – Szkoła znajduje się 3 minuty stąd.

Mi casa está a cien metros de la tuya. – Mój dom znajduje się sto metrów od twojego.

La gasolinera está a tres kilómetros de aquí. – Stacja benzynowa znajduje się 3 kilometry stąd.

Służy do określenia godziny i pory dnia (o):

a las cuatro de punto (dokładnie o czwartej),

a las dos y media (o drugiej trzydzieści),

a medianoche ( o północy),

a mediodía (w południe);

Służy do określenia końca trwania danej czynności:

Trabaja de ocho a cinco. – Pracuję od ósmej do piątej.

Las tiendas están abiertas de nueve a ocho. – Sklepy są otwarte od dziewiątej do ósmej.

Estaré aquí de cinco a siete y media. – Będę tutaj od piątej do siódmej trzydzieści.

La película dura dos horas: de nueve a once. – Film trwa dwie godziny: od dziewiątej do jedenastej.

Służy do określenia następstwa w czasie (po):

año a año (rok po roku),

día a día (dzień po dniu),

ejercicio a ejercicio (ćwiczenie po ćwiczeniu),

paso a paso (krok po kroku);

Służy do określenia sposobu wykonywania danej czynności:

Escribe a máquina. – Piszę na mszynie.

Dibuja a ordenador. – Rysuje na komputerze.

Vamos a pie. – Idziemy na piechotę.

Llueve a cántaros. – Leje jak z cebra.

Służy do określenia częstotliwości wykonywania danej czynności:

Voy al gimnasio una vez a la semana. – Chodzę na siłownie raz w tygodniu.

En este país llueve tres o cuatro veces al año. – W tym kraju pada trzy, cztery razy do roku.

Hago compras cinco veces a la semana. – Robię zakupy pięć razy w tygodniu.

Me ducho dos veces al día. – Biorę prysznic dwa razy dziennie.

Występuje w opisie dwóch równoczesnych czynności:

Al salir cerré la puerta. – Wychodząc, zmaknęłam drzwi.

Al abrir la ventana sentí frío. – Otwierając okno, poczułem zimno.

Al limpiar la casa encontró muchas cosas perdidas. – Sprzątając dom, znalazła dużo zagubionych rzeczy.

Występuje przed czasownikiem w bezokolicznikowych zdaniach wykrzyknikowych:

¡ A estudiar! – Da nauki!

¡ A trabajar! – Do pracy!

¡ A caminar! – Ruszajmy!

Występuje w zwrotach z czasownikiem estar, które odnoszą się do daty, ceny lub temperatury:

Estamos a primero de octubre. – Jest pierwszy października.

Mañana estaremos a trece de febrero. – Jutro będzie trzynasty lutego.

La zanahoria está a dos euros. – Marchewka kosztuje dwa euro.

Estamos a cinco grados. – Jest pięć stopni.

Łączy się z wieloma czasownikami:

atraverse a (odważyć się),

empezar a (zacząć coś robić),

invitar a (zapraszać),

pertenecer a (należeć do),

saludar a (witać się, pozdrawiać);

Fałszywi przyjaciele

Ucząc się języka hiszpańskiego, angielskiego, czy jakiegokolwiek innego spotykamy się ze słówkami transparentnymi. Istnieje wiele słów, które brzmią podobnie, jednak mają zupełnie inne znaczenie. Kiedy uczymy się nowych słówek, powinniśmy kierować się pewnego rodzaju intuicją. Jest jednak parę wyrazów, na które powinniśmy zwrócić szczególną uwagę. Oto kilka z nich:

Falsos amigos Estudiando la lengua española, inglesa o cualquiera otra, estamos encontrarse con las palabras transparentes. Hay muchas palabras que suenan parecido, pero tienen significados totalmente diferentes. Cuando estamos aprendiendo nuevas palabras, debemos dirigirse con la intuición. Sin embargo hay un par de palabras, que tenemos prestar atención especial. Aquí están algunos de ellos:

 

Rana – la herida / La rana – żaba

Kara – castigo / La cara – twarz

Ksiądz – la cura / La gallina – kura

Litera – la letra / La litera – kuszetka, łóżko piętrowe

Słomka – la paja /La axila – pacha

Pan – usted / El señor – pan

Para – el vapor / Para – żeby, aby

Pensja – el salario / La pensión – renta, emerytura

Rata – el plazo / La rata – szczur

Zgoda, ugoda – acuerdo / Compromiso – obietnica, zobowiązanie

Rosa – el rocío / La rosa – różowy

Sukces – el éxito / El suceso – wydarzenie

 

SER I ESTAR

W języku hiszpańskim mamy 3 czasowniki, które mogą być tłumaczone na język polski jako „być”. Są to ser, estar i haber. Wszystkie znaczą to samo, ale są używane w różnych kontekstach.

Odmiana ser (być) w czasie teraźniejszym:

Yo                    soy

Tú                    eres

Él/ella              es

Nosotros/-as somos

Vosotros/-as sois

Ellos/-as          son

Ser używamy do opisywania cech i stanów nie zmiennych

  •       Gdy określamy cechy charakteru i właściwości

– Eres alegre. – Jesteś wesoły.

– Somos tranquilos. – Jesteśmy spokojni.

– Son inteligentes. – Są inteligentni.

  •       Gdy opisujemy wygląd (kolor, kształt, materiał)

– El paraguas es negro. – Parasol jest czarny.

– La mesa es redonda. – Stół jest okrągły.

– Las camisas son de algodón. – Koszulki są z bawełny.

  •       Gdy mówimy o czasie ( godziny, dni, pory roku, miesiące)

– Son las cuatro. – Jest czwarta.

– Es lunes. – Jest poniedziałek.

– Es enero. – Jest styczeń.

– Es invierno. – Jest zima.

  •       Gdy podajemy zawód

– Yo soy médico. – Jestem lekarzem.

– Juan y Tomás son profesores. – Juan i Tomás są nauczycielami.

  •       Gdy definiujemy, klasyfikujemy

– Somos mujeres. – Jesteśmy kobietami.

– Es Pedro. – To jest Pedro.

  •       W znaczeniu „mieć miejsce”, „zdarzyć się”

– La conferencia es mañana. – Konferencja jest jutro.

– Las clases son aquí. – Zajęcia są tutaj.

  •       Gdy określamy własność

– Este lápiz es de mi hermana. – Ten ołówek jest mojej siostry.

– Éstas son nuestras llaves. – To są nasze klucze.

  •       W wielu zwrotach i wydarzeniach

– Es decir – to znaczy

– Es importante – ważne, żeby

– Es obvio – to oczywiste

– Es peligroso – to niebezpieczne

– Es que – chodzi o to, że

– Es verdad – to prawda

Odmiana estar w czasie teraźniejszym

Yo                          estoy

tú                           estás

él/ella                     está

nosotros/-as         estamos

vosotros/-as          estáis

ellos/-as                 están

  •    Gdy określamy cechę lub stan przejściowy

– Estoy muy cansada. – Jestem bardzo zmęczona.

– ¿Estás alegre? – Jesteś wesoła?

– Catalina está tranquila. – Catalina jest spokojna.

– Carlos está contento. – Carlos jest zadowoloy.

  •       Z przymiotnikami vivo i muerto w znaczeniu „żywy”, „martwy”

– Ana está viva. – Ana żyje.

– Su abuelo está muerto. – Jej dziadek nie żyje.

  •       W następujących wyrażeniach

– Está bien – dobrze

– Está claro – to jasne

– Está harto – ma dosyć

– Está mal – źle

Róźnica w znaczeniu kiedy używamy ser a estar

Es claro – jest jasny (kolor) está claro – jest jasne (zrozumiałe)

Es verde – jest zielony (kolor) está verde – jest zielony (początkujący, niedojrzały)

Es negro – jest czarny (kolor) está negro – jest zdenerwowany

Es aburrido­ – jest nudny  está aburrido – jest znudzony

Es camarero – jest kelnerem está de camarero – pracuje tymczasowo jako kelner

Es cerrado – jest zamknięty w sobie está cerrado – jest zamknięty (sklep)

Es listo – jest sprytny está listo – jest gotowy

Es malo – jest zły está malo – jest chory

Es rico – jest bogaty está rico – jest smaczny

Es vivo – jest żywy (energiczny) está vivo – jest żywy (żyje)

 

 

RZECZOWNIKI:

Rzeczowniki w języku hiszpańskim występują w dwóch rodzajach gramatycznych: męskim i żeńskim oraz w liczbie pojedynczej i mnogiej. Rodzaj i liczbę rzeczownika często możemy poznać po końcówce.

Rodzaju męskiego są:

  • Rzeczowniki zakończone na: -o, -r, -és, -u, -í, -y, -b, -t, -ón na przykład:
  • el caballo (koń),
  • el motor (silnika),
  • el portugués (Portugalczyk),
  • el espíritu (duch),
  • el jabalí (dzik),
  • el rey (król),
  • el pub (pub),
  • el chalet (willa),
  • el corazón (serce);
  • nazwy gór, jezior, rzek, mórz, oceanów, dni tygodnia, miesięcy, a także rzeczowniki pochodzące od innych części mowy:
  • el tigre (tygrys),
  • el hombre (człowiek),
  • el Aconcagua (góra Aconcagua),
  • el Vístula (Wisła),
  • el Mediterráneo (Morze Śródziemne),
  • el Pacífico (Pacyfik),
  • el martes (wtorek),
  • el mes de mayo (maj),
  • el dromir (spanie);

Rodzaju żeńskiego są:

  • rzeczowniki zakończone na: -a, -adad, -cion, -sion, na przykład
  • la máscara (masaka),
  • la trucha (pstrąg),
  • la soledad (samotność),
  • la verdad (prawda),
  • la canción (piosenka),
  • la instrucción (instrukcja),
  • la misión (misja),
  • la passión (pasja)

Jest też oczywiście grupa wyjątków:

  • niektóre rzeczowniki zakończone na -o, -r, -y są rodzaju żeńskiego, na przykład:
  • la foto (zdjęcie),
  • la mano (dłoń),
  • la flor (kwiat),
  • la mujer (kobieta),
  • la modelo (modelka),
  • la ley (prawo);

Bardzo ważne jest uczenie się rzeczowników wraz z rodzajnikami, oto przykłady kilku, które zmieniają znaczenie w zależności od rodzaju:

  • el capital (kapitał) – la capital (stolica),
  • el cometa (kometa) – la cometa (latawiec),
  • el corte (krój) – la corte (dwór),
  • el cura (ksiądz) – la cura (kuracja, lekarstwo),
  • el frente (przód) – la frente (czoło),
  • el guía (przewodnik – człowiek) – la guía (przewodnik – książka),
  • el margen (margines) – la margen (brzeg),
  • el orden (porządek) – la orden (rozkaz),
  • el pez (ryba) – la pez (smoła),
  • el policía (policjant) – la policía (policja);

SUSTANTIVOS:

Los sustantivos existen en español en dos géneros de gramática: femenino y masculino, y en el singular y el plural. El género de sustantivo y su número podemos conocer por el final de la palabra.

Género masculino :

  • Sustantivos que se terminen por: -o, -r, -és, -u, -í, -y, -b, -t, -ón por ejemplo:
  • el caballo (koń),
  • el motor (silnika),
  • el portugués (Portugalczyk),
  • el espíritu (duch),
  • el jabalí (dzik),
  • el rey (król),
  • el pub (pub),
  • el chalet (willa),
  • el corazón (serce);
  • los nombres de montañas, lagos, ríos, mares, océanos, días de la semana, meses y sustantivos de otras partes de la oración:
  • el tigre (tygrys),
  • el hombre (człowiek),
  • el Aconcagua (góra Aconcagua),
  • el Vístula (Wisła),
  • el Mediterráneo (Morze Śródziemne),
  • el Pacífico (Pacyfik),
  • el martes (wtorek),
  • el mes de mayo (maj),
  • el dromir (spanie);

Género femenino:

  • sustantivos que se terminen por: -a, -adad, -cion, -sion por ejemplo:
  • la máscara (masaka),
  • la trucha (pstrąg),
  • la soledad (samotność),
  • la verdad (prawda),
  • la canción (piosenka),
  • la instrucción (instrukcja),
  • la misión (misja),
  • la passión (pasja);

Por supuesto hay grupos de exceptiónes:

  • algunos sustantivos que se terminen por -o, -r, -y son de género femenino, por ejemplo:
  • la foto (zdjęcie),
  • la mano (dłoń),
  • la flor (kwiat),
  • la mujer (kobieta),
  • la modelo (modelka),
  • la ley (prawo);

Muy importante es aprenderse los sustantivos con sus géneros, aquí tenemos algunos que cambian su significado depende del género:

  • el capital (kapitał) – la capital (stolica),
  • el cometa (kometa) – la cometa (latawiec),
  • el corte (krój) – la corte (dwór),
  • el cura (ksiądz) – la cura (kuracja, lekarstwo),
  • el frente (przód) – la frente (czoło),
  • el guía (przewodnik – człowiek) – la guía (przewodnik – książka),
  • el margen (margines) – la margen (brzeg),
  • el orden (porządek) – la orden (rozkaz),
  • el pez (ryba) – la pez (smoła),
  • el policía (policjant) – la policía (policja)

LOS “CASTELLS”

En Cataluña existe una espectacular tradición popular que consiste en la construcción de torres humanas: los “castells”. El origen de estas construcciones se encuentra en una antigua danza llamada “baile de valencianos” , que acababa con la llamada “torreta” : una construcción humana formada por una persona en la base (pilar) y dos encima (torre).

          Con el tiempo, las construcciones humanas se han convertido en una de las expresiones más características del pueblo catalán. En ellas participan desde lo más jóvenes (5 ó 6 años) hasta los más ancianos. Para lograr el éxito se necesita la colaboración de todos: de los “castellers” y del público, que normalmente ayuda a compactar la “piña”, es decir, la base que mantiene firme la estructura y que, al mismo tiempo, reduce el riesgo en caso de caída.

          Los grupos que realizan estas construcciones adoptan el nombre de ciudad de la que proceden y se identifican por el color de sus camisas y de sus fajas. Cada construcción se define en función de la cantidad de personas situadas en cada nivel y de la altura. El punto culminante se produce cuando el “anxaneta” (que puede ser niño o niña) saluda al público desde lo más alto del “Castells”.

LOS „CATELLS”

          W Katalonii występuję bardzo spektakularna i do tego popularna tradycja, która polega na tworzeniu wierzy z ludzi tak zwane los „castells”. Początek tworzenia tych konstrukcji zaczął się od tradycyjnego tańca zwanego „baile de valencianos” (tł. Taniec walencki – z Walencji tj. region Hiszpanii), który ostatecznie był nazywany „torreta” (tł. Wieża): to konstrukcja ludzka, tworzona przez osoby, które są podstawą (filarami) i dwóch nad nimi (tworząc wieże).

          Z czasem, tworzenie konstrukcji ludzkich przerodziło się w jedne z najbardziej charakterystycznych ekspresji w Katalonii. Uczestniczą w nich wszyscy od najmłodszego (5 czy 6 roku życia) aż do najstarszych. Aby osiągnąć sukces potrzebna jest współpraca wszystkich osób : tych z wieży i publiczności, która normalnie pomaga zawierając się razem (w ananas), mianowicie,  jest to basa osób, która składa się ze stabilnej struktury; pomaga i chroni redukując zagrożenie wypadku gdyby ktoś miał spaść.

          Grupy, które realizują te konstrukcje przyjmują imię miasta jakie reprezentują. Identyfikują się z nim przez kolor bluzek i przepasek. Każdą konstrukcję definiuje się przez ilość osób znajdujących się na każdym piętrze i ze względu na wysokość. Punktem kulminacyjnym jest etap kiedy el anxaneta (to może być chłopiec lub dziewczynka) wita się z publicznością z najwyższego punktu więży stworzonych przez „Castells”.

 

CUBA/ La Santería

          Oficialmente la República de Cuba, es un país soberano insular del Caribe, asentado en un archipiélago del Mar Caribe. El territorio está organizado en quince provincias y un municipio especial con La Habana como capital y ciudad más poblada. Isla de Juventud es la más grande.

          Todo el mundo sabe cosas de Cuba: el país del baile y del son, de los mejores puros del mundo y del famoso ron, sin olvidar sus playas paradisíacas. Pero probablemente poca gente conoce la santería, la religión de los afrocubanos, una especie de versión  cubana del vudú haitiano o del candomblé brasileño.

          La Santería tiene sus orígenes en el oeste de África, en la región que actualmente ocupan  Nigeria y Benin. En esta zona vivían los yorubas, cuya religión tradicional es la base de lo que hoy conocemos como santería. Los yorubas son el principal grupo étnico, que son subdivisiones políticas de Nigeria. Durante la época de la esclavitud, muchos sacerdotes y miembros de esta tribu fueron enviados a América, principalmente a Cuba y otras zonas del Caribe. En el Nuevo Mundo, en un intento de esconder su religión y sus prácticas mágicas, los yorubas identificaron sus dioses africanos con los santos del catolicismo, lo que dio como resultado fenómeno religioso llamado santería.

         

KUBA/ Santeria 

Oficjalnie Republika Kuby, to wyspiańskie państwo unitarne w Ameryce Środkowej, położone w archipelagu wysp na morzu Karaibskim. Terytorium jest zorganizowane w piętnaście prowincji i specjalną gminę gdzie znajduję się la Habana, która jest stolicą, a zarazem najbardziej zaludnionym miastem. Największa wyspa nazywa się la Isla de Juventud, która w dosłownym tłumaczeniu znaczy wyspę młodości, młodzieży.

          Cały świat wie o Kubie że: jest to kraj tańca i dźwięku, najlepszych papierosów na świecie i najsławniejszego rumu, nie możemy też zapomnieć o plażach prosto z raju. Jednak prawdopodobnie bardzo mało osób wie o la Santeria, religii afrykańsko – kubańskiej, to pewnego rodzaju wersja kubańskich lub brazylijskich wierzeń wudu.

          Santeria pochodzi z zachodu Afryki, z regionu na którym aktualnie znajduje się Nigeria i Benin. W tej strefie żyli yorubas, których tradycja religii jest bazą tego co dzisiaj nazywamy santeria. Yorubas są jedną z pierwszych grup etnicznych, które są podpodziałami politycznymi Nigerii. Podczas epoki niewolnictwa, wielu kapłanów i ludzi z tego plemienia bylo wysyłanych do Ameryki, początkowo na Kubę i pozostałe strefy na Karaibach. W Nowym Świecie próbowali schować swoje religie i praktyki magiczne, yorbas indentyfikowali swoich bogów afrykańskich ze chrześcijańskimi świętymi,  co spowodowało zjawiska religijne zwane santeria.

 

ŚWIĘTO TRZECH KRÓLI W HISZPANII

6 stycznia to z pewnością najbardziej wyczekiwany przez hiszpańskie dzieci dzień w całym roku. W większych miastach w Hiszpanii poprzedza je jedna z większych ulicznych parad. Bożonarodzeniowe prezenty, które hiszpańskie dzieci (a także dorośli) mogą znaleźć pod choinką 25 grudnia, to tylko początek tego co czeka je rankiem 6 stycznia. Wcześniej najmłodsi piszą list do biblijnych Trzech Króli z listą darów, które chciałyby dostać. Opisują w nich swoje dobre uczynki z całego roku.

5 stycznia to dzień, w którym w małych i dużych miastach w Hiszpanii odbywa się huczna fiesta – tzw. Cabalgata de Reyes Magos. Ich ulicami przemieszcza się Orszak Trzech Króli. Postacie mędrców ze wschodu (znanych z Nowego Testamentu: Kacpra, Melchiora i Baltazara) podróżują konno lub na wielbłądach. Całe inscenizację są przedstawiane na naczepach traktorów lub ciężarówek, a niekiedy dowożone są w jeszcze bardziej oryginalny sposób (np. helikopterem do miejscowości Logroño). Po drodze Trzej Królowie obrzucają tłum rozentuzjazmowanych dzieci cukierkami oraz drobnymi upominkami. Wieczorem 5 stycznia hiszpańskie dzieci układają swoje buty przy drzwiach wejściowych lub balkonach. Obok nich stawiają często słodycze, które mają zachęcić Trzech Króli do odwiedzin ich domu, oraz miskę z wodą i siano – jako posiłek dla strudzonych wielbłądów. Rankiem następnego dnia przy butach znajdują się wymarzone prezenty. Ostrzeżeniem, które ma zmotywować najmłodszych do lepszego sprawowania się, jest prezent w postaci słodyczy przypominających wyglądem bryłki węgla czyli tzw. carbón de Reyes.

Tradycją związaną z obchodami Święta Trzech Króli w Hiszpanii jest śniadanie w rodzinnym gronie. Cała rodzina zasiada wspólnie do stołu, by podzielić się kupionym (rzadziej przygotowanym własnoręcznie) drożdżowym ciastem o nazwie Roscón de Reyes. Ma ono kształt pierścienia, jest udekorowane kandyzowanymi owocami, czasami udekorowane jest bitą śmietaną. Kryje w sobie figurkę potocznie nazywaną sorpresa – niespodzianką, oraz ziarnko fasoli. Wylosowanie w swoim kawałku ciasta figurki oznacza przywilej bycia świątecznym królem i noszenia w tym dniu papierowej korony. Jeśli komuś przytrafi się fasola, będzie na nim spoczywał obowiązek zakupienia przyszłorocznego Roscón de Reyes.

 

EL DÍA DE LOS REYES MAGOS EN ESPAÑA

El 6 de enero es, sin duda, el día más esperado por los niños españoles durante todo el año. En las principales ciudades de España precede a uno de los más grandes desfiles de calle. Regalos de Navidad que los niños (y adultos) se pueden encontrar bajo del árbol de Navidad el 25 de diciembre, es sólo el comienzo de lo que les espera en la mañana del 6 de enero. Anteriormente los niños pequeños escriben cartas a los magos Reyes bíblicos con una lista de regalos que les gustaría conseguir. Describen sus buenas actos desde todo el año.

El 5 de enero es el día en que en ciudades pequeñas y grandes de España tiene lugar una fiesta muy grande que se llama Cabalgata de Reyes Magos. En sus calles se desplacen los Reye. Figuras de los Reyes Magos de Oriente (conocidas del Nuevo Testamento: Casper, Melchor y Baltazar) recorrido a caballo o en camellos. La puesta en escena todo se presentan en remolques de tractor o camión, y a veces llevar con la manera más original (p. ej. por helicóptero a la ciudad de Logroño). Por el camino, los Reyes Magos echan dulces o pequeños regalos a los niños tienda de regalos. En la tarde del 5 de enero, los niños españoles arreglan sus zapatos por la puerta de entrada o balcón. A menudo, junto a ellos son dulces a los Reyes Magos que visitan su casa, también se queda un tazón de agua y heno-como una comida para los camellos cansados. En la mañana, del día siguiente cuando los zapatos son con un regalo perfecto. La advertencia, que es motivar a los niños para el mejor ejercicio, es un regalo en forma de dulces que se asemejan a la aparición de grumos de carbón que se llaman Carbón de Reyes.

La tradición asociada con la celebración del Día de los Reyes Magos en España es desayuno con la familia. Toda la familia se sienta junto a la mesa para compartir pastel (rara vez preparado por sí mismo) llamado Roscón de Reyes de masa de levadura. Tiene la forma de un anillo se adorna con frutas confitadas, a veces se adorna con crema batida. Contiene una figura llamada comúnmente sorpresa o grano de frijol.  A quien le tocan las figuras eso significa el privilegio de ser el rey en la fiesta próxima y por esto alguien puede ponerse la corona de papel. Si a alguien le toca a frijoles, estará en la obligación de comprar Roscón de Reyes en el año próximo.

 

31 grudnia czyli Nochevieja (Sylwester)

Obchody Sylwestra w Hiszpanii, to robiące wrażenie widowisko. Tej nocy rodzina wraz z przyjaciółmi świętuje koniec starego i początek nowego roku. Na głównych placach wszystkich miast, spotykają się miliony Hiszpanów, a bohaterami tego wieczoru są winogrona i bicie zegara. O godzinie 12 w nocy, kiedy zegar bije 12 razy, wszyscy Hiszpanie jedzą 12 winogron, jedno na każde bicie zegara. Według tradycji Ci, którzy zjedzą winogrona będą mieli w nadchodzącym Nowym Roku 12 miesięcy pomyślności. Jest to moment radości, nadziei i dobrych zamiarów na nadchodzący rok. Potem, wiele osób bawi się aż do rana na imprezach tanecznych zwanych cotillón. Najhuczniej obchodzony jest Nowy Rok w Madrycie na Puerta del Sol, centralnym placu w mieście. Po intensywnej nocy, Hiszpanie rano spożywają tradycyjne śniadanie składające się z gorącej, płynnej czekolady i churros, czyli słodkiego ciasta pieczonego na oleju. Pyszny, ale niezwykle kaloryczny, hiszpański przysmak, serwowany praktycznie w każdym zakątku Hiszpanii.

                                                                                                                    

         El 31 de diciembre – La Nochevieja

              La Nochevieja en España, es un espectáculo impresionante. Esa noche la familia con sus amigos celebra el final del viejo y el comienzo de un nuevo año. En las principales plazas de las ciudades, encuentran millones de españoles y los protagonistas de esta noche son uvas y ganarle al reloj. A las 12 de la noche, cuando el reloj de peajes 12 veces, todos españoles comen 12 uvas, una por cada pulsación del reloj. Según la tradición, aquellos que comen uvas tendrán en el próximo año nuevo 12 meses de prosperidad. Este es un momento de alegría, esperanza y buenas intenciones para el año que viene. Entonces, mucha gente jugando hasta mañana en eventos de baile llamado cotillón. Lo más se celebra el año nuevo en Madrid a Puerta del Sol, en la plaza central de la ciudad. Después de la noche intensa, españoles comen por la mañana un desayuno muy tradicional, que es de chocolate caliente, líquido y churros o tortas dulces horneados en aceite. Delicioso, pero delicadeza altamente calórica, español, servido en casi todos los rincones de España.

 

Święta Bożego Narodzenia w Hiszpanii

Okres świąteczny rozpoczyna się dnia 22 grudnia. Tego dnia zaczynają się wakacje w szkołach, i jest to dzień niezwykle ważny ze względu na losowanie świątecznej loterii bożonarodzeniowej. Ta loteria  jest najstarszą a zarazem największą loterią w Hiszpanii. To tradycja, w której bierze udział prawie każdy Hiszpan. Losowanie trwa ona pięć godzin i jest transmitowane przez radio i telewizję. Bary, fabryki i biura pracują tego dnia bardzo powolnie, ponieważ miliony osób chcą usłyszeć dzieci z Colegio San Ildefonso w Madrycie wyśpiewujące zwycięskie numery.

Pierwsza nagroda znana jest pod nazwą “El Gordo” i wynosi 2.000.000 euro, co może odmienić życie wielu Hiszpanów. Loteria ta została zapoczątkowana przez króla Carlosa III w 1763 r. i od tego czasu odbywa się ona nieprzerwanie rok w rok.

24 grudnia czyli La Nochebuena (Wigilia)

Ten dzień jest szczególnym momentem spotkania rodzinnego przy szopce przedstawiającej narodziny Jezusa. Najważniejszą tradycją tego dnia jest specjalna rodzinna kolacja. Istnieje różnorodność typowych dań, które się je tak tego dnia, jak i w inne dni okresu Bożego Narodzenia. W każdym regionie Hiszpanii podaje się różne typowe dla danego regionu dania, np.: cochinillo (potrawa z młodego prosiaczka) i jagnięcina – dania przygotowywane głównie w Castilla León i Castilla La Mancha; drób, głównie indyk (przygotowywane w Andaluzji); ogromna różnorodność owoców morza i ryb, czyli krewetki, raki, morszczuki, dorady, itp. (przygotowywane głównie na wybrzeżach). Jako deser je się turron, marcepan, ciasteczka polvorones  i orzechy. Ulubionym napojem Hiszpanów podczas tej uroczystej kolacji jest cava, czyli hiszpańskie wino musujące, podobne do francuskiego szampana. Po największej kolacji w roku, hiszpanie udają się na Pasterkę, zwaną w Hiszpanii la Misa del Gallo (Msza Koguta). Nazywa się ona tak dlatego, iż według tradycji to kogut jako pierwszy był obecny przy narodzinach Jezusa i ogłosił to światu.

25 grudnia czyli El Día de Navidad (Dzień Bożego Narodzenia)

Ten dzień hiszpanie spędzają w gronie rodziny. W niektórych rodzinach Papa Noel odwiedza dzieci i wręcza im prezenty, ale zwyczaj ten nie jest tak popularny jak w innych krajach. Hiszpanie, zgodnie z tradycją oczekują dnia Trzech Króli, aby wręczać sobie prezenty.

Navidad en España

        La temporada comienza el 22 de diciembre. En este día, se comieznan los vacaciones en las escuelas, y es muy importante día por el sorteo de la lotería de Navidad. Esta lotería es la lotería más antigua y más grande en España. Es una tradición en la que participa a casi todos españoles. Sorteo dura cinco horas y se transmite por radio y televisión. Bares, fábricas y oficinas trabajan ese día muy lentamente, porque millones de personas quieren escuchar a los niños del Colegio de San Ildefonso en Madrid que cantan los números ganadores. Primer premio es conocido como „El Gordo” es de 2 millones de euros, que podría transformar la vida de muchos españoles. Esta lotería fue comenzada por el rey Carlos III en 1763, y desde entonces se celebra para un continuo año tras año.

24 de diciembre La Nochebuena

Este día es un momento especial de reuniones familiares al lado de Bélen que representa el nacimiento de Jesús. La tradición más importante en este día es una cena familiar y especial. Hay una gran variedad de platos típicos, que se come durante la Navidad. En cada región de España se da varios platos de cada región, por ejemplo: cochinillo (plato de cochinillo joven) y cordero preparado principalmente en Castilla León y Castilla-La Mancha; aves de corral, principalmente Turquía (hecho en Andalucía); una gran variedad de mariscos y pescado o camarones, cigalas, merluza de plata, dorada, etcetera. (hecho sobre todo en las costas). Como un postre dulce turrón, polvorones, mazapán y frutos secos. Bebida favorita de los españoles, durante la cena de gala, es el cava, vino espumoso español que es similar al champagne francés. Después de la cena más grande del año, los españoles van a la Misa de medianoche, en la Misa del Gallo de España. Se llama así porque, según la tradición, el gallo fue el primer quien estuvo presente en el nacimiento de Jesús y lo anunció al mundo.

25 de diciembre El Día de Navidad

Los españoles pasan con la familia. En algunas familias, Papa Noel visita a los niños y les entregó regalos, pero esta costumbre no es tan popular como en otros países. Los españoles, según la tradición esperan al Día de los Reyes Magos para darse regalos.

Kraj Basków

          To wspólnota autonomiczna położona nad Zatoką Biskajską (Morze Atlantyckie) na pograniczu Francji z Hiszpanią. Należy do Hiszpanii, jednak w środku mieszkańcy porozumiewają się w języku basków czyli euskera. Występują tu liczne zapożyczenia z łaciny, hiszpańskiego i francuskiego. Prowincję Kraju Basków to: Gipuzkoa/Guipúzcoa, Bizkaia/Vizcaya i Araba/Álava. Znajduję się tam miasto Guernica, które jest uważane za najstarszą stolice Kraju Basków. 26 kwietnia 1937 roku Guernica została zaatakowana bombami burzącymi i zapalającymi przez siły lotnicze w wyniku wojny domowej. Licząca około 5000 mieszkańców Guernica była wówczas siedzibą rządu autonomicznego Kraju Basków i ważnym węzłem komunikacyjnym. Znajdowały się w niej fabryki broni, szpitale polowe, koszary. Wiadomość o zbombardowaniu miasta szybko rozniosła się po ówczesnej Europie, a wydarzenie stało się symbolem okrucieństwa wojennego. Zainspirowany tymi wydarzeniami Pablo Picasso namalował obraz Guernica. Pablo Picasso – jako pacyfista i sympatyk komunizmu – podczas wojny domowej opowiedział się po stronie Republikanów. Malowidło przedstawia chaos, śmierć i strach ludzi, które sprowadza wojna na spokojne miasteczko. Symbolicznie obraz ten przedstawia również cierpienie całego narodu baskijskiego walczącego o wolność, o swój kraj i język. Obecnie znajduje się w Muzeum Narodowym Centrum Sztuki Królowej Zofii w Madrycie.

El País Vasco

El País Vasco es una comunidad autónoma española, situada al golfo de Vizcaya (mar Cantábrico) , lindando con Francia y España. Pertenece al España, al dentro los habitantes hablan en la lengua Vizcaya que se llama Euskera. En el Euskera podemos ver la lengua latina, española y francesa. Las provincias de País Vasco son Álava, Guipúzcoa y Vizcaya. En esta país se encuentra Guernica, que es el dominio público por estar el más viejo capital del País Vasco. El 26 de abril de 1937, durante la Guerra Civil Española, la ciudad fue bombardeada por los fueros aviaciones. Cuenta alrededor de 5000 habitantes Guernica fuera en este tiempo jefatura del gobierno del autonómico País Vasco, y muy importante vía de comunicación. Se estuvieron los fábricos de las armas, hospitales de campaña y cuartel. La noticia del bombardeo de la ciudad rápidamente se esparció por Europa, y el evento se ha convertido en un símbolo de la crueldad de la guerra. Inspirado en estos hechos, Pablo Picasso pintó su obra. Pablo Picasso-como un pacifista y un comunismo-durante la guerra civil estuve a favor de los republicanos. La pintura representa el caos, muerte y miedo, que trae la guerra a la tranquila ciudad. Simbólicamente esta imagen también muestra el sufrimiento de la nación vasca, luchando por la libertad de su país y el idioma. Ahora, la obra esta en el centro Arte Nacional Museo Reina Sofía en Madrid.

¡Españoles hablan mucho y rápido!

Czyli troszkę o stereotypach.

Pierwszym stereotypem o Hiszpanach jest to, że zawsze są spóźnieni. To prawda! Cechą charakterystyczną dla osób mieszkających na Półwyspie Iberyjskim jest fakt, iż czas ich nie dotyczy. Jeśli macie ochotę spotkać się z Hiszpanami na wieczór, to musicie dodać co najmniej 2h do pory, o której mieliście się zobaczyć. Można się denerwować, ale dlaczego, to cudowne i tego zazdroszczę temu narodowi, że nie zwraca tak dużej uwagi na czas i cieszy się chwilą. Españoles są też postrzegani jako osoby bardzo hałaśliwie. Zgadza się, opowiadając historię, bardzo szybko i głośno mówią oraz dużo gestykulują. Dla osób, które pierwszy raz odwiedzają Hiszpanie może to być mały szok, ale po dłuższej chwili osłuchania się możemy zrozumieć wszystko. Są to ludzie bardzo pomocni i rodzinni, z sercem na dłoni. W każdym sklepie zapytają się –¿Cómo estás?/ Jak się masz? – i ZAWSZE pochwalą Twoją znajomość języka, nieważne na jakim poziomie by nie była. Otwartość i ciepło z jakim podchodzą do drugiego osoby jest wspaniała!

¡Españoles hablan mucho y rápido!

Hoy un poco sobre los estereotipos.

          El primer estereotipo sobre los Españoles es que siempre traen retraso. ¡Es verdad! El rasgo característico, a las personas que viven en la Península Ibérica , es que tenéis añadir por lo menos 2h a la hora de encuentro con ellos. Se puede ponerse nervioso, pero ¿por qué?, es fantástico y tengo envidia por esta situación que ellos tienen esta punto de vista a tiempo. Españoles hacen mucho ruido. Correcto, cuando cuentan las historias hablan mucho y rápido también gesticulan. Para las personas que por primera vez ven España, puede ser un choque, pero después de un momento podemos entender todo. Ellos son útiles y familiares, con el corazón en la mano. En cada tienda han preguntado  –¿Cómo estás? – y siempre dan nos gracia por nuestra nivel de la lengua. No importa como es en la verdad. ¡La franqueza y el calidez con que invitan a la gente es estupendo!