Pismo japońskie

O kanji (jap. 漢字) słów kilka, czyli pismo japońskie bez tajemnic

 

W języku japońskim wyróżniamy dwa sylabariusze: hiraganę i katakanę oraz znaki logograficzne pochodzenia chińskiego, czyli właśnie kanji. Pierwsze znaki pojawiły się około 5000 lat temu, natomiast do Japonii dotarły na przełomie V i VI wieku. W tamtym czasie służyły one głównie do spisywania tekstów buddyjskich lub dokumentów dyplomatycznych.

Pierwsze znaki były prostymi obrazkami, oznaczającymi konkretną rzecz (miały przedstawiać to, co opisywały), np.:

木 (czyt. ki) - drzewo

山 (czyt. yama) - góra

川 (czyt. kawa) – rzeka

Jeżeli użyjemy odrobinę wyobraźni, zobaczymy w tych znakach właśnie drzewo, górę, czy rzekę. Zabawa w skojarzenia bardzo pomaga podczas nauki pisma japońskiego. Oprócz tak prostych kanji, istnieją oczywiście również i bardziej skomplikowane, ale na początku nauki nie przejmujcie się nimi zbytnio.

Część słów japońskich można przedstawić za pomocą pojedynczych znaków, ale do części potrzebna jest ich większa ilość, np. słowo „woda” zapiszemy jednym znakiem 水 (czyt. mizu), natomiast do zapisu słowa „biblioteka” użyjemy trzech znaków 図書館 (czyt. toshokan). Jeżeli chodzi o ilość wszystkich kanji, to jest ich około 50 000, ale nie martwcie się… większości się nie używa. Tak więc oficjalna lista z 2010 roku obejmuje 2136 podstawowych znaków, które nazywane są jōyō kanji hyō (jap. 常用漢字表). Jeżeli zapomnicie jak napisać dany znak, można sobie pomóc oczywiście sylabariuszami, w szczególności hiraganą. Co ciekawe, wiele słów nie posiada znaków kanji i zapisywane są zawsze za pomocą sylabariuszy.

Ucząc się języka japońskiego warto od razu rozpocząć naukę pisma, ponieważ na późniejszym etapie będzie to po prostu trudniejsze. Jak się uczyć? Każdy musi znaleźć swój własny sposób na najlepsze zapamiętywanie, ale jeżeli nie macie pamięci fotograficznej, to najlepszym rozwiązaniem jest ciągłe przepisywanie znaków. Można rozpisywać dany znak ucząc się od razu złożeń z nim związanych, czyli np. kiedy uczycie się słowa 人 (czyt. hito) – czyli „człowiek”, warto od razu zapamiętać, że znak ten możemy również przeczytać jako にん (czyt. nin) – np. w słowie 三人 (czyt. sannin) – „tróje ludzi” orazじん (czyt. jin) – np. w słowie 日本人 (czyt. nihonjin) – „Japończyk/Japonka”. Te różne odczytania znaków nazywają się 音読み (czyt. onyomi) – odczytanie sino-japońskie oraz 訓読み (czyt. kunyomi) – odczytanie japońskie. Najczęściej pojedyncze znaki mają odczytanie kunyomi, a znaki w złożeniach z innymi mają odczytanie onyomi, aczkolwiek nie jest to stałą zasadą. Mówiąc o dwóch sposobach odczytywania znaków, trzeba zapamiętać, że dany znak może mieć ich po kilka, zarówno w onyomi jak i kunyomi.

Wiele japońskich słów ma takie samo odczytanie i różni się jedynie znakiem. Gdyby wszystko zapisywać w hiraganie, trudniej byłoby nam przeczytać tekst, a także mogłoby dochodzić do sytuacji, w której nie bylibyśmy pewnie, co do jego tłumaczenia. Pamiętajcie, że nie zawsze wszystko można zrozumieć zf kontekstu, szczególnie w przypadku pojedynczych zdań, np.

一緒に生きませんか。

一緒に行きませんか。

Oba zdania czytamy „Isshoni ikimasen ka”?, przy czym pierwsze znaczy propozycję życia razem, a drugie propozycję pójścia gdzieś razem.

Nauka kanji jest super doświadczeniem, a satysfakcja z kolejnych zapamiętanych znaków jest nie do opisania. Nasza wyobraźnia podnosi się na wyższy poziom, a także ćwiczymy pamięć i koncentrację, tak więc nauka pisma to same korzyści, o czym możecie przekonać się sami, rozpoczynając naukę tego wspaniałego języka.

 

Szanowni Państwo, w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w ramach naszego serwisu stosujemy pliki cookies. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Jeśli nie wyrażają Państwo zgody, uprzejmie prosimy o dokonanie stosownych zmian w ustawieniach przeglądarki internetowej.
zamknij [x]